Küçük Dünyama Takılanlara Fısıldadıklarım...

Bir sen Bir ben Bir de Tema

2008-07-01T17:15:00.004+03:00

Benim… Benim(:

Sadece biraz renklendim. Nasıl olmuş ama yeni tema!!
Yakışıklı mı güzel mi!! Yoksa eskisi daha mı iyiydi;) Anketimizi bile hazırlamış sağ alta yerleştirmiştik bu hususta ama yaşanan teknik arızalar bizi madur bırakınca, tüm baskımla “ben” geldim sizi mıncıklamaya(: Doğru duydunuz, evet bugün sayfamda baskı hakim… Çünkü temamın yaratıcısı sadece kapı komşum değil, kominite bloğumuzun da as başkanı;) Yarı ortak, diğer yarısında da Tahir’i oluşturan tüm güzel özelliklere sahip bir vatandaş kendisi hehehe o benim Mikro-PC kardeşim(:
Bundan sonra sayfamdan kendisi de sorumludur benim kadar, lakin evimin yedek anahtarı da kendisinde bulunmaktadır. Yani kilidi hala değiştirmed!! Sen gel arada, eşyaların yerini değiştir istedim.
Şımarırım demiştim, yalnızlık da çekemeyecek kadar kalabalık artık evim. Misafirlerim derken, ev arkadaşları da edindim.

Haftasonu telaşı sardı bu ara. 3 Temmuz 1978'i yad etme vakti geldi bir yıl aradan sonra. Tam tamına "otuzu" gözünden vurdum. Alışılıyor... Artık ne üçe söveceğim ne de manasız sıfıra hakaret edeceğim. Kabullendim..!! Tadını çıkartmalı bu haftasonu Dikili'ye gideceğim. İstanbul'dan işini gücünü, bitmek bilmez projelerini bir yana bırakarak -benim için- ohh bi yaş daha yaşlandın demeye gelecek sevgili Zehramm ve Hande'de en sevdiğim elmalı kurabiyelerinden yapacak bana mmm... Aldığım tüyolarla o güne dair tekne gezintisi de şimdilerde kafamda ki planlarda en güzel yeri teşgilde...

Beni nasıl mutlu ettiklerini anlatamam(:

Ben denizin en büyük hayalidir; kocamaaan gemi de okyanusu aşmak. Ömrümde bir kere de olsa... Bir kere yaa özel biri de olsa yanında şöyle birlikte elele insek...

Sonrası da fotoğraflarla anılan güzel günlerden ibaret çoluklu çocuklu bir ömür işte.

Daha ne ister ki gönül bu hayalin içinde!! ;))

Semih söz sende;))

2008-06-27T13:22:00.012+03:00

Bu ara aklımca mevsime uygun bir şehir arayışı içerisine girdim.
Zonguldak, Erzurum, Fatsa...
İzmir malum ne Libya ne de cehennemi aratmakta!! Yanıyor bu güzel şehrin gavur insanları... "Yangın vaar!!" diye bağırmamak adına kısıtlamalarım devam etse de(öğlen yemeklerini şirkette yemek gibi) bu hafta soluk alma amaçlı alışveriş yaparak kısa bir ara verdim ev-iş arası süregelen hayatıma.

(Alışveriş maceralarımı da az önce yazlık evim mikro-pc'de anlattım Sibelce...)
http://www.mikro-pc.com/

Ama öyle bir heyecan varmış ki!! Ne sıcağa teslimdi ne de spor yapmaya engel... Geçtiğimiz Çarşamba toplu aerobik hareketlerine ben de katıldım Türkiye ile!! Hocamız Fatih Terim önderliğinde hop oturduk hop kalktık(:

Milli ruhumuzu, cebimize son dönem marşlarımızı, dilimize güne özel hovarda laflarımızı:) ve de Türkiye'nin gururu takımımızı alarak çıktık yola. Birlik oldu tüm gönüller onlarla... Dillerden düşmeyecek bir şampiyonluk yaşattılar. Bir mutluluğu tüm ülke paylaşmanın önem ve güzelliğini tattırdıkları için dev kadroya sonsuz teşekkürler. Türkiyemiz'in bunaltıcı havasını!! bize unutturup biraz nefes aldırdılar.

Bu da benim haftalar sonunda zihnimde kalan en sevdiğim sahne((((((:

Hehe

Hehehe

Dört yanı denizim...

2008-06-23T17:07:00.008+03:00

İçimdekileri bırakıp, kaçabileceğim bir zaman aralığı olmalı mutlaka!!
Uykuya daldığı ya da sıkılıp benim varlığımdan, arkasını döndüğü bir an yalnızlığımın…

Rastlamadan tanıdık yüzlere,
Arka kapısından kaçmalıyım, ada misali dört yanı denizimin.
Aklıma kendimi koyup
Saçlarıma en fazla rüzgarın savurduklarını takıp
Gözlerimde sakladığım yaşları, kine dönüştürmeden koşmalıyım.

“Çantada yer yok” diyerek, tanıdık tanımadık herkesi ait oldukları yerde bırakmalı!!
Ve dileklerini… Ve isteklerini…

İnsanların bildik yüzlerini de ters yüz yapıp, dikmeli orta yere heykellerini.
Geride mutlaka bir şey bırakmalı.
Bir heykel misali de kalsa geçmiş…
Bir geçmişim olmalı.

Ne dünyam değişsin ardından,
Ne de yara alsın bedenim varlığından.
Bırak taş taş üstünde kalsın.

Ben bu yürekle...
Taşı sıksam, kendi tırnaklarımdan yara alırım.

Küçük bir çantayla yola çıkmak istiyor canım.
Küçücük…
Bir kol çantası misali…
İçinde hararetimi kesecek bir su parası, bir de siluetimin kanıtı bir el aynası…

Yabancı değil!! Micro PC (:

2008-06-19T11:04:00.013+03:00

Tatildeyim. Kamp yerim iş yerime çok yakın. İş yeri servisim bırakıyor, sabahları da yine aynı yerden alıyor;)
Gündüzleri çalışıyor, akşamları aklıma estiği gibi yaşıyorum. Ama biraz farklıca...!! Denize girmiyorum, doğayı seyredecek bir manzaram da yok benim. Bir sahil var eve yakın, orada da yürüyüş yapmayı pek sevmiyorum. Galiba keyfi olmaktan çıkan yürüyüşlerin beni bi şekle sokması gerekiyor ve ben de bu zorunluluktan nefret ediyorum. “İyiyim, iyiyim” derken sağımı solumu mıncıklar buluyorum kendimi!! Sonraa…
Tatil diyordum, evet istediğini yapma kendini dinleme ve kural tanımama. Yanımıza alacağımız “mutlak özgürlük”. Tek kuralı bu…
Harika!!
Mide ne zaman ayaklarımla iş birliğinde "hadeee" derse mutfakta buluyorum kendimi.
TV’ye bağımlı kalarak bilgisayarda film izlerken, hiç oturmadığım arka tarafta oturuyorum -farklı koltukta- hatta yerde yuvarlanıyorum bu ara, altımda da kocaman bi minder…
“Aaa film izliyodum amaa” demeden kapatıp, canım hangi diziyi isterse onu açıyorum bilgisayarda ve aynı zamanda da Msn’de çevrimdışı bi içtengelirlikle istediğim kişilerle yazışıyorum istemediğimde de pat kaçıyorum. Hatta saatin gece 01.00 olmasını beklemeden öylece sırt üstü de değil yüz üstü yerde 20.00 sularında uyuyorum.
Hımm…
Yok yok olmadı yazmıycam:( Bu yazı da çok kurallı oldu!! Çok saat var bi kere, fazlaca açıklayıcı bir de.

Aklımdayken!!... Aklımdan çıkmayan bir heyecan var içimde...
Tanıdığım bir eve, arka kapısından girip en özel köşesine serilmiş gibiyim. Diyorum ya ben bu günlerde pek bi keyifliyim(:
O zaman buyrun yeni evime… Kapıyı çaldığınızda özel kişiler buyur edecekler sizi içeriye. Şaşırmayın tanır gibi yapıp bi tebessümle yayılın bulduğunuz yere ki yabancılık çekecek bir şey yok;) Aradığınız her şey var merak etmeyin çünkü bu önemliydi buna özellikle dikkat ettim;)
Bu heyecanı benimle yaşayanlar… Bu sefer ki yorumlarınızı çiçek misali orada ki vazoya bırakırmısınız lütfen(:
Haa adresi unutmayın her zaman beklerim, bir evim de orası artık benim;)
Hadi buyrun gidelim…
Bi tık yapalım şuraya tık tık tııık
"Taahiiiiirrrr..."
"Burhaneddin!!!"
*Yarın benim 1.YILIIIIIIMMM :))) Biraz şımarığım kusuruma bakmayın!!
İlkler bir kez yaşanır napalım;)

Kıt'a dur bir kii!!

2008-06-16T13:44:00.007+03:00

Bir aydır, haftasonlarımı şehir dışında geçirmenin verdiği yorgunlukla bu haftasonunu evimde geçirdim.
Tesadüf bu ya babalar günüydü;) Aslında bu haftasonum bana "kıt'a dur bir kii..." dedi ve babam için yerimde sayma fasıllı bir hazırlık içerisine girdim. Bir yorgunluk üzerimde, bir tembellik haliyle uyumakla TV arasında hediye seçimi yaparak; Cumartesi TerTerim(kedicim)'le zorunlu veteriner ziyaretimiz sırasında plansızca hediyemiz elimizde döndük eve. Tüm babaların, bu duyguyu içinde yaşatan tüüüm beylerin babalar gününü kutlarım(:

Ben bir telaş gezerken Eskişehir'de, Cadı Aslı beni mimlemiş yokluğumu fırsat bilip de... ;) Şaka bir yana bu "mim", her insanı kendine döndürüp düşündürerek bir "acaba" dedirtecek tarzdaydı.
Kanserde erken tanı ve bu konuya dikkat çekebilmek adına biraz da "mim"i bahane ederek bu mühim konuya dikkati çekmek...
"Erken tanı", elbette tüm hastalılar da büyük önem taşımakta... Gerek uygulanan tedavinin daha çabuk geri dönümünü sağlamak da gerekse sağlığımızı daha çok yitirmeden bize yol gösterici olmakda. Öyle ki, erken tanı sayesinde bir organımızı ya da canımızı kaybetmek zorunda kalmayız. Sadece sene de bir check-up yaptırarak ya da kendimize karşı daha duyarlı davranarak... Vücudumuzun ihtiyaçlarına karşılık verebilmeli ve de boşvermek yerine şeker hastalığı gibi, kanser gibi bir çok rahatsızlığın bize de çok çok yakın olduğunu bilmeliyiz.
Bir "aman"la başlayan yolculuğun "erken ölüm"e neden olabileceğini unutmayalım!!

Kanser de erken tanıya dikkat çekmek adına yol almaya başlamış bile "mavi bisikletliler". Bundan bile yeni haberim oldu benim:( ve bisiklete binmeyi beceremesem de ben de varım demek üzere çevirmeye başladım tüm gücümle pedalımı. Siz de çevirmek isterseniz benimle birlikte, buyrun bu yeni mime;)

Micro PC, Desertwind, Nur'um, ŞekerPembe ve Angel Aslı (:

İyi haftalar herkese... Sağlıkla... Özveriyle...
Kendimizi sevme adına olsun hayatta herşey. Hepimiz buna değer kişileriz:))

Sessizce gittim...Eskimedim yenilendim.

2008-06-11T17:20:00.005+03:00

Sessiz sedasız habersizce, gidip gelmiş oldum bu zaman zarfında Eskişehir'e.

Her ne kadar, çok önceden planlanmış bir seyahat olsa da, "nasılsa yazarım son dakika" diye düşünerek yanıldım bir kez daha!! Plan dışı gelişen akışa uyamadım. İşimle evim arasında bir koşuşturmayla Cuma gecesi yola çıktım ve bugün sabah saati ile İzmir'e vardım. Döndüm dolaştım, yine aynı yerden, şaşkın bir ifadeyle "benmiydim o gidip gelen!! Nur'u tanıma fırsatı yakalayıp rüya gibi bir gün de onunla içini dışına seren... Ben miydim!!" diyerek yazmaya başladım.
Gezdim-gördüm, yedim-içtim, fazlaca üşüdüm bir dee İlk-nur ile Nur'lu sohbetlere dahil oldum. Geldim.
Gitmem kardeşime ithafendi bu sefer... Duhan'ım bir diğer adıyla Bilgecim, kendisi kısaca benim kardeşim; büyüdü, okudu ve üniversiteden başarıyla mezun oldu((: Balosuna da dahil edildiğim için bir de buradan kıyafet götürme görevini üstlenince, bir telaş düştüm yola Cumadan... Birşey unutmadan, kardeşimin mühim gününü kabusa bulayarak unutkanlığımı tarihe yazmadan tastamam bir hazırlıkla vardım şehrine. Eskişehir'i eski kılan son beş yılın en yenilenmiş şehrine...
Balo mu!! Evet balo müthişti!! Bayanlar prenses baylar da benim rüyalarımın perisiydi sanki(erkek peri mi!!Hımm...), külkedisi masalında ki gibi rengarenkti tuvaletleri ama masal geceyarısı bitmedi. Sabah saatlerinde kokoreççi de son buldu, öyle pek de filmlerde ki gibi romantik değildi yani;))
Ertesi gün kendi adıma heyecanlıydım. Yorumlarımızla birbirimize söz hakkı tanıyarak, ortak bir paylaşım noktasında buluşup, yüz yüze tanışmasak da birbirimiz hakkında fikir sahibi olduğumuz Nur'umla bizzat tanışacaktım(: Tramvayla kendimi sokaklara atarak Nurrr, İlknurr diyerek çıktım çarşı yoluna. Önce o beni tanıdı ve yanındaki arkadaşına, tanıdığından emin bir ifadeyle beni işaret etti(: Önce salata ikram etti yazılarımdan bu ara yemek yeme alışkanlığımı çıkararaktan amaa ters tepti. Sonrasında ikimizi de kimse engelleyemedi. Waffle'dı, şaraptı derken ipin ucuyla bir sohbet de kendini iyiden iyiye gösterdi.
İkimizde yengeç burcu, ikimizde konuşmayı seven, içimiz dışımız bir olduğundan aksini istesek de oyunları beceremeyen, gülmeyi ne olursa olsun somurtmaya tercih eden, çok sıkıldığında çaktırmadan kabuğuna çekilen(ki o arada çaktırıyor bir yerlere sığınırken(; ), şarabı seven, karar alırken önceliği karşısındaki kişiye tanıyan ve arkadaşlıklarda öncelik sırasını aynı statüyle derecelendiren;), özel yaşamları çokça benzerik gösteren...v.s.

Çok mu cici görünüyor herşey oradan!!
O kadar değil hatalar vardı o gece şarapla birlikte ıslatılan.
Şööyle ağızda evirilip sonrasın da midemize oturan.
Biz de az değiliz hani ama; yine de çokça iyi, az biraz da kırılmadan kıdemli iki düz yaşayan...

En büyük farkımız boy ve cüsse olup, geleceğe dair en büyük planımız şşş şu anda durum gereği söylenemiyen olandır;))
Nur... Ayy, yaa yine Nur dedim!! Aslında İlknur, sana ve samimiyetine çook teşekkür ederim. Tüm gününü bana ayırmış olma inceliğine de minnettarım bir kez daha belirtmek isterim. Doğum günü hediyemi bile şimdiden düşünmüş ve bana pırıl pırıl bir kolye almış canım.
İlerleyen günlerde ta ki otobüse binerken bile sesini yanımdan ayırmadın/ayırmadım(: ve tanışma ertesi kardeşimin kep törenine de katılarak(yani dün) zorunlu dönüş için son hazırlıkları yerine getirdim.
Ee bir dönem bitti ve evin küçük kızı geri mi geldi!! "Hayır"; okumaya devam diyerek Eskişehirde ki öğrenim hayatına devam kararı verdi. Ablası alıştı mı!! Bilmem... Ama doğru karar olduğunu bilmenin verdiği gururla, gözünde biraz yaşla ayrıldı bu sefer şehrinden.

Havadan sudan şeylere=Hayata Bu SOBE

2008-06-04T12:20:00.002+03:00

Ne zaman yazı yazma amaçlı otursam bilgisayarın başına ki genelde de başında sayılırım ya, kendimi oturmuş uzuun uzadıya saçlarımla oynarken buluyorum. Anlaşıldı ki birşeyler düşünüyorum. En basitinden bu ara pek de yazmak gelmiyor içimden.
Haftasonu şöyle güzel böyle süper diye bahsettiğim blogcu arkadaşlarımla olan buluşmaya katılamadım. Ona da biraz kırgınım:(
Biraz kendime biraz çevreye biraz havalara... Hepsini toplasam havadan sudan şeylere=hayata...

Geçen hafta en güzeli huzur duyduğum mekanda üç bayan açtırdığımız beyaz şarabı denize nazır keyifle yudumlarken gülebilmekti hayata. Aliye dizisinin tok sesli, kıvrak zekalı, romantik adamı "müco"su (Barış Falay)'da yan masadaydı. Kısa boylu ama çoook tatlıydı. Eşi de öyle biriydi işte:( Rüya adamım ben kafayı bulmadan(allahtan) mekandan uzaklaştı.

Son birkaç haftasonum şehir dışında geçince bu haftasonum için de endişeliydim açıkçası. Havalar ısındığından sağımı solumu birbirinden ayırdım biraz tatil modunda dağıldım. "Geleceğim" diye son haber verişimden sonra benim gibi dağılmış arkadaşım Hülya gelince şehrime hediye... Benim blogcu buluşmasını ev sahipliğine kaptırdım. Onu da özlemişim dedim ki arkadaşıma bu ara yorulan gönlüm aracılığıyla; "Sen var ya iyi geliyorsun ruhuma. Gerçekten. Beni hiç yoruyorsun mesela" dedim. Bunun üzerine konuştuk, anladı ki bu ara yorulmuşum. Benimle aynı düşündü kasabamın sıcaklığıyla büyüyen, içi temiz arkadaşım. Sevgiyi konuştuk aydı dilden. Anladım ki yine fazla irdeliyor, gereğinden fazlaca kendimi yargılıyorum. O gün bu gün salmaya başladım, insanları idare eden yerlerimi;)

Geçen hafta yine bir sobeye yakalandım;) Nalancım sen Dubai'den Helsinki'ye gittin bu arada benim sobemi yanıtlandırdın... Ben ancak toparlayıp saçı başı yazmaya başladım(: Ama bu arada da düşünüp durdum;
En heyecanlısı hımm!!
En komik anısıı hıımm!!
Bugün güldüğüm fıkrayı bile hatırlayamayan ben, her bulduğum konu da şüpheye düştüm bu yüzden; "mutlaka daha iyisi vardır!!" diyerekten.
Desertwind Nalanım'dan gelen sobe mevzuu şu; cocuklugunuz da ya da gencliginizde yasadiginiz kendinizce en tehlikeli, en komik macera?
Tehlike diyince insanın aklına "ölüm" gelir elbette. Ölüme yakın oldum elbet bende hatta bu arada komik olarak da anılır oldum tehlikenin yanında((:
Tehlikeli ve komik hikayeler burada;)
Zıplamayı hoplamayı çok severdim ben de her çocuk gibi!! Ama çocukluğumu babamın işi gereği, Erzurum Oltu'da tehlikeli terörist zamanlar da -10 derece soğuk hava koşullarından dolayı da kaloriferin üzerinde çift camlı pencere önünde geçirdim, park manzaralı evimizde. Soğuk hava koşullarına alışkın çocuklar parkta oynarken ben korumalı evimizden onları izler ara ara da sadece izlemekten sıkılıp ağlardım:(
1 - Zıplamalardan birinde kalorifer peteğinin üzerinde yerçekimi kuvvetine yenik düştüm ve düşerken alnımın sağ üst saç bitim yerinden sivri kalorifer köşesine donkklattım ve dikiş attırmamak için evden kaçtım. Yani başıma geleceği anlamıştım.
2 - Evde vakit geçirmelerimde; annemin yorganları üstüste yığdığı odada ki yüklüğü(duvara sabitlenmiş dolap) bebeklerime yuva yapar, boyumu aşan yere zıplayarak pat diye yukarıya sıçrar, sonra da kapısını kapardım. Bir gün zıpladım ve acıyla çığlığı bastım. Nihayet annem buldu beni kıçışımda da annemin devv şişi((: Her yer kan, şişi popişimden çıkartan da anneannem;)
3 - Merdaneli çamaşır makinası konu ve de yine çamaşır günü... Parmağımı çamaşırla bir merdaneye kaptırdım ve yine çığlığı bastım. Kurtaran yine anneannem;))
Acaba bi düğmesi var mıydı geri geri döndüren!! İyi ki vardın anneannem...
4- Nihayet evden çıktııım, parka vardım(: "Yaramazlık yapma"(ben yaramazdım)" diye bin kere tembihlenince yaramazlık yapma korkusunun sonuçlarını bile bile sallanırken yalnışlıkla arkadaşım Esra'ya çarpıp kulağını patlattım): Korkudan kanala girip, kartalların, şahinlerin tepesinde uçtuğu dağa kadar ağlaya ağlaya sürünerek tırmandım ve gece yarısına(bulunana kadar) orada saklandım. Özür dilemekten çok korkardım ve buna zorlandım:( Sanırdım ki isteyerek yaptığın şeylere karşılık yenildiğini kabul etme şekli... Halbu ki değilmiş!! O zamanlar bile geri adım atmaktan nasıl da korkarmışım):
5- Büyüdüm ben(: Dikkati çeken bir genç kıs oldum ve de dikkatin üzerinde toplanmasını isteyen küçük erkek Şükrü'nün neredeyse kurbanı oluyordum): Yazlıkta denize batıp çıkarma fasıllı yakınlaşmasına astım rahatsızlığım dolayısıyla dayanamayınca son nefesimi veriş anını yaşadım ve de karada tüm yazlıkçıların huzurunda gözümü açtım. Eveet siyah-beyaz resimler görüyorsun ve de acayip bir huzurla o ışığa gitmek istiyorsun(: Ölümün acı vermediğini ve sonsuz huzuru(gerçek mutluluğu) o gün yaşadım;))
6- Yine bir yazlık macerası ikisi de 18. yaşıma yeni adım attığım zamanlarda... Doğum günüm de sürpriz olsun diye yat gezisi düzenleniyor ve rahat 25-30 kişi orada toplanıyor. Ben işte o gün yatın en yüksek yerinden atlıyor ve belimi sakatlıyorum. Sonrasında eve doktorlar geliyor, fizik tedaviler görülüyor ve acısı haala sürüyor:( Sonrasında ellerinde minderle arkadaşlar tarafından kucakta sahile taşındım her gün ve gece, tüm yaz süresince(:
Aynı yaz, sürat motoru alan arkadaşımın ilk sürüş konuğuydum ve demirlerine sıkıca tutunarak beni götürmesine ısrarıyla ikna oldum. Ama şakayı kakaya çevirdi son sürat giderken sesimi duymadığı gibi ellerim kaydıkça ayağımın pervaneye yaklaştığını da fark etmedi:( Bu durum bana sorarsanız sanki saatlerce devam etti. Bir hafta açamadığım ellerim mosmor olmuş, tırnaklarım etime geçmişti ve açılamayan ellerim yumruk biçimiyle sevgili Kağan'a hayırlı olsun demişti;)

Hehehe... Güzelmiş yaa, özledim yaramazlık yapmayı(: Ama için de kan olmasın artık korkuyorum. Hem aklıma gelip daha çook var anlatmadıklaım;) Evden kaçmalar, çatıda asılı kalmalar ve sonrası nice cezalar...
Ben de sobeliyorum... Bu sefer geçen ismini yazmadığım birkaç arkadaşı da seçiyorum;)
Nur'um, Lale ablacımm(bu sobeye zaten cevap verdin Lalişim ama olsun ismin geçsin istedim), SuDamlam, YaşamlaDans, UğurBöceği vee Mikro PC ((:

İyi ki yazasım yoktu(: Yine ortalığı dağıttım hihiiihii...

Blog Buluşmalı Mal Beyanım(:

2008-05-29T14:19:00.010+03:00

"Mayıs sonu tekrarını yapalım, aman haa aksatmayalım" sözlerini lafta bırakmadık ve blog buluşmasının ikincisini gerçekleştirmek üzere bu haftasonu için anlaştık. Buluşmayı ayarlayan ve ilkinde olduğu gibi tüm plan programın sorumluluğunu üzerine alan Uğurböceği'ne şimdiden teşekkürler. Ben de büyük bir terslik olmadığı taktirde buluşmaya katılacağım. Bu yakınlarda olup da duymayan varsa duyduk duymadık demesin Uğurböceğimiz'in enfess sayfasına uğrayarak gerekli bilgiyi edinsin;))
Buluşmamız tüm blog yazarlarına açıktır ve de herkes tanıdıktır(tereddüte gerek yok) belirtmek isterim;)

Balıkesir'e gitmeden az önce yakalanmıştım sobeye... Nur'um tarafından. Öyle ki ayağımın tozuyla mal varlığımı toparlayamadım): Biraz gecikmeli de olsa malı mülkü topladıım beyan ediyorum.

*
Çok sevdiklerimden, kuzenlerimden ve hepsi birbirinden özel kişilerden gelen yığınla mektubum,
*
İspatı sabırla kanıtlanan ve zaman tanıklı olan koca bir sevdam,
*
Geceleri gökyüzünde "ay"ım var oturup dinlendiğim, gündüzleri hayallerimin peşinde koşarken dizim üstüne düştüğümde ki çürüklerim,
*
İnancım,
*
Upuzun saçlarım:)
*
Yanımdan ayırmadığım Clinic pudram ve de cep aynam,
*
Çeyizlerim var(buz kabından danteline kadar uzanan...)
*
Beni yormayan, kendimi ispatlamama ya da açıklama yapmama gerek duymadan yanımda olan dostlarım var(:
*
"TerTer"im var(4 yaşında kedim)
*
Bitmeyecek gözyaşlarım ve bu yaşlara bakıp bakıp gülen gözlerim var(:
*
"Hayır" diyebilmek kadar, "olduğu gibi kabul etme" sınırlarını da belirleyici tecrübelerim var.
*
ve fısıldadıklarım var dünyaya; sibelbay.blogspot.com'da(:

Mal beyanı için lütfen ismini saydıklarım sayfalarına!!! Sobelendiniz efenim kibarca;)

Desertwind Nalaan, Ece annecim, TaTlıCadı Aslım, ŞekerPembe ve dee Mikro PC unutulmadın;))

Kırk midyeli balkon keyfi...

2008-05-26T16:07:00.003+03:00

Bu hafta İnciraltında çimlerin üzerinde armut minderlere kurularak, denize nazır bira içip yıldızları seyretme keyfi, etti ikiii... Denize yavaş yavaş yanaşıyorum. Yanıbaşımda olduğunu biliyordum ama bu ara kendilerine biraz biraz sırnaşıyorum;)
Deniz ve güneş(:
Deniz ile dert dinlemek(:
Deniz ile dertleşmek(:
Deniz ile faktörlü kremi bir arada düşünmek(:
(çillerim uğruna her gün faktörlendiğim için)
Deniz ile tuzun gücüyle hareket ederken şişmek yerine kilo vermek(: ...
v.s. çok kolay iken neden almıyım ki mavisi çokça caanım denizi koynuma!!
Derkeen...;
Kuzen Handeyle Cumartesi öğleden sonra kahvemizi yudumlarken bir "hadi" ayaklanmasıyla Dikili'ye gitme kararı aldık. Bir saatte yol aldık ve ufak tefek bir alışverişle 40 midyeli harika bir masa hazırladık;) Midyeler enfess ve de güvenilir yerdendi tabi. Yerdik-yemezdik diye diye 40 tane midyeyi bira eşliğinde bitirdik. Yemek bitip hava karardığında Midilli'nin ışıklarını izledik. Bu kadar yakın olduğum aynı havayı çok yakınen soluyup, akıntıyla gelen suyuna burnumu soktuğum Yunanistan'a gitmek yerine Mardin'i görsek önce diye içimden geçen teklifi dışarıya sundum. Önce komik diye gülse de Hande; komşumuza gitmek için ayak bastısından vergisine kadar şöyle bir düşününce şaka olmadığını anladı kararımın;) O güzel manzarayı bırakıp Menekşe ile Halil'in final bölümünü izleme cesaretini göstermek adına öncelikle balkonda hafifçe bi üşüdüm;) E laptop da film izleme niyetimizde suya düşünce ses yetersizliğinden. Gelsin gözyaşlarııı, gitsin Menekşe ile Halil...
-Aaa bi de ağlama şimdi yaa gözlerin dolduu!!
(Ben gözümü ayırmadan büyü bozulmasın diye aceleyle verdim cevabımı)
-Dur Hande yaa:(((
(Amaç oydu halbuki diziyle birarada içimdikileri de atma!!)
Attım rahatladım. Öyle ki anlattım anlattım genelde ben anlattım Hande'ye, bazı gönül işlerinden korku filmi yarattım;)
Korktu.
Sabah 05.00 uyku ve 10.30'da hafif debelenerek uyandım(birisi çaktırmadan uyandırmalıydı Handeciğimi). Denize gidilecek ve güneşin göründüğü yerde güneşe serilecekti pamuk beyazı vücudum. Serildi serildi... Hafif pembemsi, faktörlü destekle, sağlıkla istenilen kıvama gelindi(: Çok mutlu oldum.
Dondurmamı yedim daha mutlu oldum.
Gülümgülüm gülümserken, etrafa "n'olur hatırlatma bana Pazartesi'yi" diye mırıldanırken tebessümle...
Hande birden; "Annemle hatta Zehrayla da konuştuk bunu. Biz evlilikde ya da hayatımızın bir döneminde kötü çok kötü durumlarla karşılaşıp boşanma durumuna gelsek bile unutur devam edebiliriz aynı güvenle yine. Ama sen!! Bu gülüşünü koruyamaz oracıkta bırakırsın. Bence."
Bunu konuşup üzülürlermiş galiba arada, benim benden hassas arkadaşlarım(:
Düşündüm.
Ben onların hep espri yapan ve gülümseyen kuzusuydum. Bana hep bunu hissettirdiler. En şımartılan ben oldum. Belki de bu yüzden en hassas görünen ya da öyle kalan!!
Düşündüm. Orta yere kalbimi açtım. Gözlerine gözlerimi bıraktım.

"Gülmeyi sadece ertelerim ben kurban etmem".

Gözlerim ne dedi bilmem!!!

Aba kıs olmuş Çibel'e anlatmış...anlatmış...

2008-05-21T16:26:00.004+03:00

Yağmadı. Yağmur yağmadı. Hatta güneşle böcekler sıcağın habercisi olarak birlik olunca Sibel allerji oldu. Kabardım da kabardım, kaşındım da kaşındım tatil boyu(:

Gözümde büyüttüğüm otobüs yolculuğu bir filmle bana zamanı unutturdu. Yolculuğum da oradaki güzel günler gibi çabucak bitti-gitti, film gibi..
Ayşe kocaman bir aba kız olmuş görüşmeyeli. Yol gösterici ve öğretici her harekette "ıı bıyaakk aba kıs oldum ben" "baaak bak" diyerek gerçekten de düşse bile ablalığın hakkını layıkıyla yerine getiriyor her hareketiyle(:
Araba koltuğundan aba kıs olup kendisi inmeye çabalıyor.
Merdiven iniş çıkışlarda aba kıs olduğunu dile getirip bir de bana "koykmaa aba kısım ben koykmaa" diye telkinlerde bulunuyor((:
1 saat gibi bir sürede yediği 5-6 kaşık yemeği 10 kepçe dışarı iade edip bir de marifetle "büyüdüm been bak aba kıs oldum" rahatlığıyla oyunlarına devam ediyor(:

En zor olan yanı da yemek sonrası annesini buhrandan kurtarma anı. Öyle ki takıntı halini alan yemek yedirme durumu wc'ye kadar uzayııp gidiyor:( Lazımlığa boşaltma yapan Ayşe firar edemediğinden anne asker tarafından ablukaya alınıp kaşar peynirle süregelen savaşına devam zorunluluğunda bırakılıyor.

Hiç evde durmamacasına gezdik Özlemcim ve yol arkadaşıyla. Bizim minik arkadaşımız çok uyumlu bir çocuk, öyle ki 4 saat boyunca bizimle birlikte ayakta alışveriş telaşına ortak olmasına rağmen bir kere bile ne tutturdu ne de ağladı. Hatta aynı aba kıs gibi baktı takılara-tokalara, ayakkabılara-çantalara ve hatta kahkahalı dedikodularımıza ortak olup yalancıktanda olsa kahkahalar bile attı orta yere((:
En güzeli doyulmaz sabah kahvaltılarıydı. Dolu dolu 3 gün bu zevki yaşadım. Hatta hızımızı alamadık köy kahvaltısına bile gittik. Havuz başında, şırıl şırıl akan sular eşliğinde miss gibi havayı koklayarak bu keyfi gazete okumaya kadar uzattık.

Burnumda tütüyor şimdi...!!!
Ne kahvaltısı ne de sefası,
Ne tatili ne de hava değişimi...
Özlemin bana otogarda söylediği gibi; "Galiba senin tarafından da unutuldum. O artık en sevilen sende de belli:(("
Bu sözüyle onu hiç öpmediğimi hatırlayarak miniği kucağımdan indirdim ve arkadaşıma kocaman sarıldım.
Ama bilmişti "Çibeliiim" diye bana seslenen Ayşeciğimin sesi şimdi benim en çok özlediğim.
Sabah 7.00'de kalkmaların en zevklisini bana yaşatan gülüşünü de ösledim.

1 - 2 hOOp Balıkesirde'yim((:

2008-05-15T11:10:00.006+03:00

Yavaş yavaş tatil hazırlığına başladım. Müdürümle de konuşup yarın işten çıkışımı 4 saat evveline aldım. Ama bilet işimi geciktirince yer bulmada da biraz problem yaşadım. Balıkesir'e akın akın insanlar gidiyor ve saat başı otobüs olmasına rağmen yer bulunamıyor. Bi an için duyduğum şüpheyle arkadaşa da sormadım değil; "sizin oralara turistik gezi mi düzenliyorlar artık!!" Anlaşıldıı ben gelmeyeli gerçekten çok olmuş)): Tamam yaa abartmayın üzerime de çullanmayın "bak baştan söyliyim 'hayırsız' falan derseniz sürekli bana hiç gelmiyim"
Geçerli sebeplerim var; ben iki gün için yerinden kıpırdayamayanlardanım. Yarım saatlik Çeşme'ye bile giderken bir gece kalmalı olsun diye telaşla milletin burnundan getirenim. Bu yüzden de hayatımda allemle kallemi bir arada seri olarak kullanabilen zeki bir cinse ihtiyacım var!! En azından yeniliklere ve değişime hazırım;))

Bir İzmir'e bakıyorum bir Balıkesir'e, serinlikten soğuğa doğru 3-5 derece gidiyorum ve kafamda götüreceklerimi hazırlıyorum. Malum yarın direkt işten yola çıkacağım. Ama öncesinde Ayşe Melis'e alacağım hediye için Salı akşamı alışverişe çıktım kuzen Handey'le. Hazırlığın en en en güzel kısmıdır bu; minicik bedenlere el kadar elbiseler beğenmek. "Ayy ayy..." diye diye ellenmedik ne bikini kaldı ne de papi((: Hatta çıkarken Handecim beş yıl sonra almak üzere bir de elbise ayırttı;))
Bu haftanın tek diyetli akşam yemeği o güne aitti(alışveriş sonrasında sadece salata yedim). Zaten sonrasında Şehrazat bacı bende yine iştah bırakmadı!! Hasta ruhlu tek başrol oyucusu olarak tarihe geçen ve bilmem kaç yüz bölümdür takıntılı bir adamla masal dünyasında insana stres yaşatmayı başaran diziyi izledim. Bu sefer ispat sırası Şehrazat'ta, yeni bir dönem başladı masalda. Havadan bir kız bir erkek çocuk düştü yuvaya, ohh para gani, işler iyi, IQ'lar tıkırında...

Taa bir alışveriş esnasında(2-3 ay kadar önce) çokça beğenerek aldığım ayakkabılarım kutusuyla mevsiminin gelmesini beklemekteydi. Dün bi koşu tatilde giyme amaçlı gidip onları aldım. Koşarken yoruldum ki soluğu Benetton'da aldım. Girmemin yasak olduğu mühim bir mağaza kendileri. Saymayı unutup duygusallığa teslim ettim kendimi derken 1... 2... 3... ...v.s. bişeyler aldım çıktım.
Mutlu oldum. Aldıklarımı yatağımın üzerine dizip gece boyunca gidip gelip izledim. Sonrasında ceza bu yaa bugünkü bakım için almış olduğum randevumu iptale aldım. Şimdi arıyıp sözümü yerine ge-ti-ri-cemm.
Ben gidiyorum şimdilik, fazla açıldım. En erken Salı günü dedikodu yapmak üzere burada olacağım.

Lütfen yağmur yağmasın.
Lütfen yağmur yağmasın.
Lütfen yağmur yağmasın.

Sevmeyi bilmek; anne olmak demek.

2008-05-11T13:30:00.001+03:00

Pazar kahvaltımı, evde yalnızım demeden şölen tadında yaptım. Kalabalık kahvaltının gereği, demliği de ağzına kadar doldurup güne dopdolu bir ruh haliyla başladım. Şimdi ısıtıp ısıtıp içiyorum kendilerini. Biraz sonra geceyi maç seyretme amaçlı gittikleri Urla'da geçiren annem ve babam da gelecek ve demlik dibini görecek;)

Annelerin ve de benim gibi anne olma ümidiyle tüm sevgilerini konu komşu, eş dost çocuklarına vererek, anne olacağı günü bir ümit bekleyen gönlü geniş tüm hanımefendilerin gününü kutluyorum. Biz kadınlara, anne olmadan verilen, taa yaradılıştan bu yana süregelen bu duygu değilmidir beraberinde sabrı da getiren. Bu duyguyla kadın affeder, bu duyguyla içinde hep merhamet taşır, gece 3-5 uyanmalarının çetelesini tutmaz kadın. Ağlamaya belki de ondan bu kadar yakın. Hassaslığı bundandır kadının. Gün gelir bir söze alınarak temize çeker içini, gün olur bir söze muhtaç hisseder kendini. Gözyaşlarıyla hayata tek başına tutunabilen tek varlıktır o. Yuvayı yaptığı gibi yuvasını da yapmayı bilir canım dediklerine bir zarar geldiğinde. Kadın olmayı seviyorum; gözlerimin ağlamasını, yüreğimin sonsuz sevgisini, sevmeyenleri sevmeyi, somurtan yüzlere gülümseyebilmeyi ve her düşüşte hayatta bir güzellik bulmayı becerebilen dişi gücümü.

Ümidimi seviyorum.

Elbette tek bir gün değil bugün; annelerimizi hatırladığımız ya da evlat olarak gereğini yerine getirmeye çalıştığımız!! İnce düşünerek, bir kadının ufak da olsa sürprizlere açık yüreğini hoş ederek mutluluğundan sebeplenme adına, anneciğime, babam ve kendi adıma hediye aldım. Dün tüm günümü buna ayırdım ve bu bahaneyle çokça gezdim. Biraz sonra arkadaşım gelecek, sonra bizimkiler, sonra kesin güneş batımıyla Pazar günüm Kordon'da sona erecek.

"Yolcu Yolunda Gerek"

2008-05-08T19:46:00.001+03:00

Bu ara yaklaşan şu kadarcık tatilin kocaman heyecanı var üzerimde;) Şu kadarcık zamanı sığdıramıyorum bi yere!! Öyle değerli ki "değerlii, değerlii, değerlii..." diye diye 19 Mayıs bir kez daha tarih yazdı bende. Sırf içimi garantiye alma niyetli kararımı kendime sakladım ama en iyisinin İstanbul ya da Bodrum yerine, senelerdir "bu tatil geleceğim!!" sözünü yerine getirmek amaçlı minik Melis'le hasret gidermeli bir 3 günün beni tam bir huzura erdireceği kanaatine vardım. Ayşe Melis benim yirmi yıllık can ciğer arkadaşım Özlem'in miniği, miniğimiz.
Kucağıma aldığımda, beni ağlatacak kadar memnun eden tek melekti o. Öyle acayip bir duyguydu ki!!
Uzakta olduğumuz için onu ilk gördüğümde bir aylık falandı ve benim onu görmem tam bir seramoniydi. İlk hastaneden doğum haberini aldığımda da tek öğrenmek istediğim arkadaşımdı ve bebekle ilgili söylenen şeyleri kulağım duymadığından kapattıktan sonra da soranlara bir yanıt verememiştim, çok komikti((: Ama Ayşe Melis'le tanışmak için kapıyı çaldığımda kalbim yerinden ciddi anlamda oynamıştı. Oturamadım "ee nerde" derken görmektende korkuyordum sanki, sanki arkadaşımla arama giren "o"nu kıskanıyor ve görüp kaçmak ister taş kalpli heykel gibi dikiliyordum. Özlemciğimin babası Derman babam kavga ediyordu diğer ev ahalisiyle "bırakın ben göstericeğim" diye. Devv Derman baba geri geri bana getirirken bebeği görmiyim diye, bi sağ yaptım istem dışı bi sol. Kocamandı elleri dev adamın ya da o çok minikti!! Hayatımda ilk defa titrediğim için dokunmaktan korktum ki en sevdiğimdir yeni doğan bebekleri çığlıklar arasında kollarıma alıp kaçırmak.
Yapamadım:( Yok dedim vermeyin, o artık Özlem'in. Biraz "benim değil" vardı içimde, biraz da onun artık benden çok daha özel olması:(
Korkma kızım hadii, hadi Sibeel diyen Özlem'in sesinde ki dürtüyle açtım ona kollarımı. Çok ağladım, birden. Çok ağladım böyle bir duygu değildi benim beklediğim. Beni bekleyenin Özlem olduğunu nerden bilirdim. O küçülmüş küçülmüş sanki bize çocukluğumuzu getirmişti minik kasabamızdaki. Ellerinde sımsıkı tutuyordu öğlen arasında yakaladığımız uç uç böceklerini, dizlerini kırmış oturuyordu bizimle taş merdivenlerde, kulak kabartmıştı tüm dertleştiğimiz gecelerde bize, bizimle oturmuş aynı şarkıyı söylüyordu Ayşe, aklına bu iki dost düşünce.

Biz ilkokuldan beri her duyduğumuzda birlikte mırıldanırız hala şarkımızı. Her duyduğum barda ya da oto radyosunda, evde ya da iş de... Anneni arıyorum ve sessizce onunla aynı taş merdiveni paylaşıyorum. O sözlerini okurken ben usulca tekrarlıyorum.
Sevmek eskidenmiş güzelim,
.
.
.

EdAğam'a sevgiyle(şş nası resmiyim ama!!)

2008-05-04T13:57:00.001+03:00

Bu hafta oldukça yoğundum. Sabah meşgul moduna aldığım msn'mi mesai saati dışında normale döndürmeli bir yoğun haftayı bitirdim. Haftasonumun kıymetini bilmeli, yapacaklarıma kıyamamalı, yazlıklarımı bile çıkartmaktan aciz tembel bir tatil günündeyim. Havalar bi soğudu bi ısındı, şu birkaç gündür mevsim sıcaklara takılı kalsa da akşam oldu mu yine de Kordon keyfi yapmaya izin veremeyecek kadar serin iklimi. Dün akşam Kordon sefası yapma amaçlı Carlsberg'e(çok sevdiğim cafe-bar) gittik Ezgişle ama yalan, dışarıda oturmak mümkün değil yine de. Onun dışında herkeste grip havası esmekte, annemde dahil olmak üzere... Cuma akşamı Handecimle tam da dışarıda mmm'lı sezonu kapatıp salata alıştırmalı akşam yemeğime başladığımda annemin telefonuyla eve gittim bi koşu da. İlk defa annemi 39 derece ateşe teslim gördüm:( Şaşırıp korkmadım desem yalan. Çorba yapmaktan bile korktum!! Bir an önce annem bişeyler yesin ilaçlarını alıp yatsın, çarçabuk iyileşsin niyetiyle evimizin hemen aşağısında bulunan temiz ve leziz Kırçiçeğinden sıcak ve hafif birşeyler söyledim.
Annem yüksek ateşte buzz gibi duşa sokmuştu bir kere kuzenimi tüm ağlamalarına karşılık, ben o zaman 10-12 yaşlarındaydım.
- "Halaaa... Donuyorum yapmaaa:((" diye kuzenim titreyerek ağladıkça ben de arkadan ağlayarak anneme yalvarıyordum;
- Anne nolur yapma hasta olup ölecek ühhüüü:((
Bir yandan da düşünüyordum annemi kızdıracak ne yaptı da onu öldürmeye çalışıyor annem diye. O günü hala unutmam, o korkumu hiç unutamadım. Yok yok onun acısını çıkarmadım hehe ama aklıma da gelmedi değil açtım interneti başladım araştırmaya. Yüksek ateş girince google'a bebeklerden bahsediyor ya da mantar zehirlenmelerinden. Ama anlaşıldığı üzere alına ve bele soğuk sulu tampon yapmak gerekiyor ve de sıcak tutmamak. Yapamadım, yaptırtmadı annem. Şimdi iyi, hatta ben yazımı yazarken kendisiyle bir bana da limon+greyfurt+portakal suyu karışımını bir dikişte içirtti(: Ama öğreneceğim çok şey var; ateşini ölçmeden sıcak su torbasını sokarsan annenin koynuna...!! Başka da birşey demiyorum Allah vakti geldiğinde bana bir koca bir de bebek emanet edecektir elbet diye umuyorum hala:)

Bu hafta bir ufak karın ağrısıyla boğuşurken canımdan telefon geldi ki gün içinde de birkaç kez telefonlaşmıştık onunla...
- Naber kuşum? Adresini bana mesaj atsana;)
- Ayyy yok atamam Ediş(Eda Suner) çok kötüyüm ben kıpırdayamıyorum şu an:(
desemde hep yaptığım gibi "yaa ben geleceğim nasılsa İstanbul'a" diyecek ikna edici güce de sahip değildim o an. Bu hafta kesin, kesin bu ay, yok yok ben yerimi bu sefer kesin ayırttım diyee diyee bezdirtmiş olmalıyım ki gönlünden her geçtiğimde beni düşünerek aldığı güzel hediyelerini bana postayla gönderdi EdAğam;

Pakette ismini gördüğüm an "inannmıyorum..." ifadesiyle ağzım kulaklarımda postacının varlığını da unutunca...
-Sibel hanım bu kadar mutlu olacağınızı bilsem müjdemi isterdim evvelden!!
-"Teşekkür ederim çok değerli birinden" diyerek konuyu da bir güzel örtbas edip kapattım;)

Çorabım pembe:)
Masamın üzerinde duruyor notluğum:)
Taşlarla bezenmiş kelebek toka:)
Uğurböcekli küpelerim(senin uğurun olsun bana Ediş'im)
Ruj kutum(geçen kaybettiğim telefon kartım artık onda güvende)
İçinde özel duyguların yazılı olduğu paha biçilmez bir renkli kart(gönlün gibi)

Ve de...

Güzel yüreğine, gün boyunca bana yaşattığın tüm sürprizlerine ve
el emeğine çok teşekkür ediyorum meleğim((:

"düüüt" internette ki bayanlar, bir araya!!

2008-04-29T20:58:00.001+03:00

Yoğun yoğun yoğun geçiyor günler. Öyle ki sayfama yazı yazmaya vakit bulamayacak kadar!! Biraz içim, birazda içimle bir canım sıkılıyor. Bir dizi asker hayatıma karşı birlik olmuş küçük mutluluklarımı bir bir vuruyor. Tanıdığım dediklerim yabancım olurken hiç tanımadığım birçok yeni yaşamla merhabalaşıyorum bu karmaşada. Bilmem hislerim oradan nasıl görünüyor ama buradan bakınca beni oldukça yoruyor. Sanki düştüm düşeceğim, sanki oyunlar içinde kalmış bir böceğim. Taşınmak var aklımda, kaçmak var uzaklara. İçimden feryat etmek geliyor, ediyorum. Susmayı istiyor içim, yerli yersiz sessizlikteyim. Bünyeme nasıl gelir bu durum bilmiyorum ama içimden geldiği gibi yaşıyorum bu ara. Bu aralar gönlümü eyliyor, hesapsız kitapsız düşünüyorum. Sustukça düşünüyor, düşündükçe kavga ediyorum ruhuma ters gelen herşeyle. Sesim ayarını yitirdi kendi içinde, bilmem dışarıdan nasıl duyuluyor!!! Duyuluyor mu sessizliğim. Tanıyan var mı acaba benden iyi beni!! Parmak kadar değerli mi acaba sizde izlerim!

Bu haftasonu da yeni bir blogcu buluşmasındaydım. "Cafe Ti"de(başımın üzerinde de çıkmış olduğu üzere) öyle mutluydum güzel arkadaşlarımla bir araya geldiğimde. Karşımda bu güzel günü düzenleyen sevgili Şerife oturuyor.

Bu mıknatıslı, içinde suda yüzen kabukların ve renkli çiçeklerin bulunduğu şirin açacak da Şerife'den bizlere hediye. Hediye paketlerinin üzerine kurdelayla iliştirilmiş değişik notlardan benim bahtıma çıkan yazı da burada;
"Şanssızlığa katlanabiliriz çünkü dışarıdan gelir ve tümüyle rastlantısaldır. Oysa yaşamda bizi asıl yaralayan, yaptığımız hatalara hayıflanmaktır."
Katılımın için çok teşekkürler... Uğurböcükü Şerife

Toplandık da mesafeler koymuşuz araya; garsonun düdüğüyle geldik biraraya;)

Garsonun demesi "internette tanışan bayanlar!! Sizden dışarıda da var(:" Yani kibarca bize "haydi bakalım bir araya" demese 5 biz, 4 diğer masa bi haber olacaktık orada((:

Uğurböceğimleafiyetle

Kalkmak için birbirimizden destek alarak evimizin yolunu tuttuk. Ama içimiz rahat; Mayıs sonu yeni buluşmaya endeksli ruh halimizle giderken gayet keyifliydik. İnsanın kendine verebileceği en güzel hediyeyi sunduk biz kendimize o gün; yeni yaşamlara yelken açtık birlikte.

Vurgun yaşadım.

2008-04-25T23:50:00.001+03:00

Çocukların eteklerine yapışmak bile bazen mutluluk getirir. Bazen ağlayan birine bakarken, gözlerinden iki damla aktığında onun şerefine... Yüreğim varlığından müthiş keyif duyar ses verir küt küt küt küt... Sese doğru gel. O sese bile muhtaçken ölü birçok beden yok olmak neden!! Bir gün kapısı kapanır herşeyin bir ses çıkarır; gümm diye.

Gözlerime bakıp bakıp tanıyamıyorsan beni, tanıma boşver. Ruhumu sınava çekemezsin sen. İzin verilenlerden ibaret yaşamım, izin verilenlerden ibaret yaşamın. Nerede çarpıştıkta aynı anda düştük bilmem. Yere çakıldık balıklama. Balıklama dalmadık mı dünyaya, herkes kadar!! Herkes kadar sevdik kendimizi, herkes kadar kandık birbirimize. Hayatı büyütmek neden!!

Zamanla çok büyüyemeyeceğimi bilmeden baktım saatlere. Akrebin düşman olduğunu bilemedim ömrüme... Bakakaldım zamana, içim büyürken.

Balıklama yaşadım.

Acıyı vurgun yaşadım.

İzmir Blog Yazarları Buluşması ve yeşilli kadın;))

2008-04-21T19:54:00.001+03:00

Evine bağlı tam bir yengeç burcuyum. Bir gün evde değilsem ertesi gün mutlaka bunu telafi etmelidir bünyem. Bundan kaynaklı bir yorgunluk var üzerimde bugün. Zaten Pazartesi sendromu hayatımı yeterince zora koşarken bir de enerjimi haftasonuna teslim edince...

Cuma akşamı kendini gösteren telefon ve mail trafiği beni tercihlerde bulunmaya sevk etti. Öncelikli tercihim deniz ve güneş elbette derkeen, Volkan'ın Ulusoy tesislerinde ki İzmir seyahatinin ciddiyeti kendini cam'de de gösterince planlar ters yüz oldu ve ertesi gün "İzmir Blog Yazarları Buluşması"nın heyecanı sardı beni. Daha önce de bloğum sayesinde yüzyüze 2 arkadaşımla tanışma fırsatım olmuştu. Ama bu buluşma da hiç bilmediğim yaşamlar vardı. Belki de birbiriyle hiç uyuşamayacak kişiler olsa da bir amaçtan ziyade içten gelirlik vardı arada. Emek ve emeğe saygı. Bir merak vardı kişilerde birbirine karşı. Yüzyüze tanımanın çok kısa sürdüğü ortak amaçlı ortam da bir sonra ki buluşma tarihi Mayıs sonu diye konuşulsa da asıl tanışma benim için şimdi başlayacak; bloglar arasında yeni yüzlerin hayatlarına bir adım atarak. İşte içimde duyduğum heyecan buydu.

Öncelikle bizi bir araya getirecek hassasiyete sahip olan ve tamamen kendi çalışmaları sonucu İzmir, Manisa ve hatta İstanbul yazarlarını bir araya getiren sevgili Başak Ölmez'e ve beni bu buluşmadan haberdar ederek yeni hayatlar tanımama vesile olan arkadaşım Volkan'a sevgi ve saygılarımı sunuyorum.

İşte o gün tanımış olduğum blog yazarı arkadaşlarım ve sayfa adresleri;

Elif Atalar
elifsdiary.com
Caner Akkurt
icerdenevar.com
Yavuz Gumilcenili
>>
Fırat Aras
dusgemisi.com
Oğuzhan Yılmaz
ogusan.info
Emre Zeytin
deastrilsion.net
Deniz Tosun
inetmar.com
Mustafa Türksavaş
mustafaturksavas.com
Volkan Yılmaz
wolkanca.com
Umut Benzer
ubenzer.com
Fırat Deveci
pesimistosbaa.blogspot.com
Başak Esin Köktürk
basakesin.net
Dilek Çetin
dilekcetin.blogspot.com
Sibel Bay
sibelbay.blogspot.com
Salih Taner Cep
elvrade.com
Deniz Akın
denizakin.com
Mumin Er Akbaş
montecits.blogspot.com
Efecan Erdur
microturk.net
Oya Ozan
wordsofmobius.blogspot.com
Uğur Samsa
ugursamsa.com
Emel Okay
emelokay.com
Hüseyin Berberoğlu
birazkisisel.com
Başak Ölmez
basakolmez.org

Burada da arkadaşlarımızın çekmiş olduğu resimler var. Vermiş olduğumuz mail adreslerine daha yol yorgunluğunu atmadan aynı günün akşamı bize ulaştıran Volkan'a çok teşekkürler(:
http://www.flickr.com/photos/wolkanca/sets/72157604640370013/

Blog yazarı arkadaşlardan ayrıldıktan sonra yakın bir arkadaşımın doğum gününe gittim. Ertesi gün yine bir doğum günü telaşlı alışveriş ve hediye seçimi derken günden değerli hafasonu bittiii. Haa haftasonu bitti de doğum günleri biter mi!! Dün akşam devamı geldi ve yine uyumam 02.00 uyanmam lafta 07.00 idi (;

07.10 (gözümü açamam)

07.15 (ertelemeye devam)

07.20 (2.saati de kapa uykunu yarım bırakma)

07.30 (bu akşam erken yatıcam)

Şemsiyem kapalı.

2008-04-18T20:33:00.001+03:00

Hava durumu hep bulutlu diyor. Her gün bulutlu. Bulutlarsa inat, erkek gururlu. Bir damlasından mahrum bırakıp doğayı karartıyor, tüm ruhları... Sanki güneşe aşık olan kara bulut(kara adam) güneşin sarı saçlarını, pembe yanaklarını saklıyor tüm dünyadan. Karanlık bulut sevgisi için can yakıyor:(
Bu nerden mi çıktı!! İzmir'den. Benden. Bloglar arası gezintiye çıktım bugün ve baktım bir poyraz bir poyraz ruhlarda. Her yerde bir gülücük bırakmak istedim, fark edildi mi bilmem!! Yurdum havası bu ara böyle, başımızda bir kara bulut atsan atılmaz, satsan satılmaz. Kimse başına bela almaz. Nankör sevgisi, pire için yorgan yakar kendisi. Siniriyle bir bohçaya sarıp herkesi okyanus ötesine satar!!!

Güzellik salonuna gittiğim geçenlerde bir hanım abla pozitif düşünceyi öğütledi, ince hanım vurgulamalarla, hafifçe kültürüyle kelimeleri de uzatarak...
Canımızı sikmayacağııız.
Bizi sikanlardan uzaaak durcağııs.
Ruh sağliğımız açisından kaçicağııızz.
Pozitif düşinereek, pozitiflik koyacağız olduğumuuuz yeree.

Ehh be teyze sal gitsin orta yere!!!
Tövbe, tövbee...

Al işte sinirlendim ben de. Kara saçlı, beyaz tenli adam(kara bulut) bi kussan yıkansak milletçe gerçekliğinle.

annemin lezzetleri, Han'ın dibek kahvesi...

2008-04-16T02:43:00.001+03:00

Kızları dün gece, babamı Pazar günü yerleşik yaşantılarına yolladık. Kaldık biz bize yine annecimle. Ben uykusuz ve yorgun annem ise biraz hasta oldu bu zaman zarfında. Bir bitkinlik var üzerinde. Bence üşütmekten ziyade mufakta fazlaca yorulmasından.

Bizim ufaklıklar gelecek diye; malum öğreciler ya, masanın ortasına koyduğumuz çanağı, doldurduk abur cuburla. Ne gereksiz demeyin!! Kapıdan ilk girdiklerinde mutfak, mutfak ortası masa olunca albenisi çok olan reklam yapmaya da değer yerde satışlar harikaydı, hem de ilk gece;)) Sonrası tarhanası, yaprak sarması, sigara böreği, pirzolası, püresi, çeşitli salatası(börülce, kereviz v.s.), en komiği tatlısı. Kabak tatlısının fırına sürülüp, bol cevizle mideye sunulma vakti gece takriben 24.00 - 01.00 sularıydı. Gündüz gezme esnasında, gece de annemin lezzet baskısıyla yendikçe yendi üç gün boyunca. Zaten bu esnada benim spor salonu bağlantım ve akşam koşularım da yerini zevki sefaya bırakmıştı.
Çok gezdik çok, ama İzmir'i bitirmeye yetmedi. Benim için öncelikli yer Kemeraltı'nda bulunan Kızlarağası Hanı'dır. Halıdan, kitaba, takıdan, antikaya ve yemek yerlerine kadar bir çok dükkan mevcut hanın içinde. Amaa bir kahvesi var ki halk arasında "dibek kahvesi" olarak bilinir. "Ömer Usta Kahveci", mmm tadı Mimar Sinan zamanından sayelerinde günümüze kadar gelir. Şimdiler de sakızlı, çikolatalı ve vanilyalı olarak da halka sunulur. Kısaca özgeçmişi ile "dibek usulü kahve" şöyledir ;
Fincanda pişen “ Osmanlı Usulü Türk Kahvesi ” Mimar Sinan zamanında Konya-Karaman'dan Üsküp ve Saraybosna (Sarejevo) şehrine giden cami, han, hamam ve köprü inşaatlarında taş işçisi olarak çalışan atalarımız tarafından pişirilmekteydi. Bu inşaatlarda çalışan taş işçileri bir yandan çalışırken üşümemek için yaktıkları mangal ateşine fincanlarını sürerek kahvelerini kül içerisinde pişirirlermiş.Hem taş kesip, taş oymacılığı yaparken hem de kahvelerini içerlermiş. Bu iş için ayrıca bir cezve kullanmazlarmış.O dönemde kahveler deve sırtında Yemen'den getirilirmiş.Şimdiki gibi Brezilya ve Kolombiya kahveleri yokmuş.Eski bir diplomat olan Ömer Usta diplomatlık görevi sırasında Üsküp'te eski bir Osmanlı kahvehanesinde bu doyumsuz lezzetle tanışmış.Bilahire emekli olduktan sonrada Kızlarağası hanının arkasında tarihi bir mekanda otantik bir dokuda bu lezzeti müşterilerine sunmaya başlamıştır.Bazı kişiler fincanda pişen kahveyi ben icat ettim diye çıksa da fincanda pişen kahvenin tarihi ve aslı böyledir.

İçmelii içmeli içmeli günlere tekilayla son verildi ve zom kafayla Pazartesi işe sadece Sibel geldi. Ev hali gayet mutlu, zomluğun tadını uyuyarak çıkarıyordu. Dün biraz zor oldu. Sayfamı açtım, şifreyi yazdım ama kafam da ne yaptığımızı toparlayamadım. Şimdi kendime geldim ve ceplerimi şöyle bir silkeledim; aylık kotamı aşmış bir şekilde İstanbul'a bu ay gitme hayalim kökünden sona erse de haftaya yine kardeşimin gelişini dört gözle beklemedeyim.

sabır ve zaman kolkola verdi kardeşim geldi.

2008-04-11T06:19:00.001+03:00

Evde bir telaştır gidiyor bu hafta. Eskişehir'den kardeşim geliyor. Aslında bu ara planlar Ekim'den bu yana görmediğim kardeşime ve taşınma sürecin de olan iş yerime göre ayarlanıyor. Bir aydır planladığım dinlenme, tozu dumana katma amaçlı İstanbul seyahatim de mecburen sürekli tarih değiştiriyor. Bi söylediğim bi diğerinden kopuk gidiyor. Hiç sevmediğim dengesizlikler aldı başını gidiyor. Söz verdiğim arkadaşlarımı arayarak zamanı yönlendiremediğim sürecimi açıkladım ve tüm planları zamana bıraktım.

Bugün ki blog yazıma besmeleyle başladım(: Bu benim laptop'umdan yazdığım ilk yazım. Bütün günüm işte PC başında geçince evde bilgisayar başına oturup yazı yazmak bana hiiç keyif vermiyordu. Zannedersem bu yüzden tüm bilgisayar işlerimi gün içinde halledip akşam huzurla yayılıyordum. Birkaç kez içimden sayfama birşeyler yazmak geldiğin de ise olmadı. Sanki yazar havasında; yerimi beğenmedim, aklımdakiler oturduğum yerde sabitlendi!! Ama şimdilik iyi gidiyor bakın bakın gidiyor...((: Malum alışmak lazım altı yıldır alıştığım bilgisayarım ve koltuğumda yavaş yavaş yerinden oynuyor.

Pazar günü kuzenimle birlikte günlerdir araştırmasını yaptığımız bilgisayarı almak amaçlı Çiğli Kipa'da(alışveriş merkezinde) buluştuk. Asus mu, Acer mı, yoksa Toshiba mı derken... Toshiba A200-1YX de karar kılındı. Herşey gayet güzel;)) Telefonla mesai saatlerinde de ara ara kendilerini arayarak abuk sorularıma maruz kalan Toshiba çalışanları "hadi kapatıyoruuz..." diyerek durumun vahimliğini ortaya koydular((: Kuzenim kolumdan çekerek beni çıkartmaya çalıştığında dilimin ucunda ki sorulara yenilerini de ekleme amaçlı Starbucks'da bir mola verdik. Öyle ki yüklemeleri hallettik vee Nalan'ın önerdiği kahveyi nihayet denedim. Tarçınlı coffee, mmm naneli ve beyaz çikolatalı kadar lezzetliymiş kendisi. Şiddetle öneririm tüm önyargılılara. Ama abartıp üstüste içince yine çarpıldım. Öyle ki soluğu Kentucky(KFC)'de aldım. Yani tam bir tatil yaptık ailecek; midem, ruhum ve tüm bedenim;) Bir de bu araştırmayı 3 haftadır yaptığımı ve fellik fellik tehlikeli bölgelerde hafta sonlarımı geçirdiğimi düşünürsek kendim gibi kuzeni de yaktım. Arabaya binerken söylediği söz hala kulaklarımda "yaa Sibel çık hayatımdan lütfeen:((" Hehe duramam ben; ev arkadaşımı da 2 beden büyüttüm, annesine yıl 2000'de 42 beden teslim ettim.

Şimdi dört gözle annecimle kardeşimi ve ev arkadaşını bekliyoruz, babam,annem ve ben.

Sarmalar sarıldı, sevdikleri alındı. Haftasonum özlem gidermeli geçecek. Daha bi tatlı hayat sabredince, daha bi tatlı hayat gözümün nuru gelince. Zaman sabrımızın ödülünü verecek((:

Kardeşimi son gördüğüm de paylaştıklarım BURADA.

Usta, olmadı yaa!!!

2008-04-08T00:29:00.001+03:00

Cuma günü annemin doğum günüydü. Annem Pazar günü gireceği açıköğretim sınavının telaşındayken; ben, kuzen Hande ve Esoş teyzem anneme sürpriz hazırlamakla meşguldük. Hazırlayan Hande ve başrol yardımcısı ben öncelikle kitap seçimini gerçekleştirdik. Elimde ki 7-8 kitaptan Nermin Bezmen'in "Sır" kitabını hediye olarak seçtik. Kitapçıda az da arkadaş edinmedik hani!! Güzel bir paylaşım ortamında bu seçimi yapmak ise apayrı bir keyifti bizim için. Kendime sipariş elmalı kurabiyeleri misafirlere yaptırırken, bir de ahlaksız teklifte bulundum; "tepsinin tamamı, please..." ((: O saatten sonra gözüm ne börek gördü ne de yemek. Hatta sabah kahvaltımı bile elmalı yaptım, abarttım.
Annem iyi ki varsın. Sen benim kaderimin belirleyicisi, annem... Seni Seviyorum Nadire'm(:
Ne güzel dostlarımız var di mi!! Nerelerden gelip neler neler getirdiler ceplerinde, en çok da gözlerinde. Işıl ışıldı kalbimiz de, ortam da. Mutluyduk küçük minik yuvamızda.
Amaaa!!!
Cumartesi misafirlerimizden sonrası tam bir kabustu. Hande'ye de söylediğim gibi; "yani böyle bir gün bana yılda 3 vurur. O da bu geçen Cumartesiydi". Uzun süredir apartmanda bir su kaçırma söz konusu. Kaytarma, bayma, keçileri kaçırma...v.s. hepsi bu husus doğrultusunda var olmakta aslında. "Duvarda ne var!! Problem sizden!!" diye tutturan Hüseyin Bey amca getirttiğimiz tesisatçı arkadaşlara da inanmayarak hala biz kaynaklı problem de diretince... Yönetici getirdi bir usta.
Vay efendim kırıldı mutfak lavabosunun altı, amaç sızıntı yapan boruyu bulmaktı.
Hani su!!
Bir paslı boru. Üzerinde hiçbir su kalıntısına rastlanmayan adı paslı diye ismi kötüye çıkan paslı, kaldı sahiplerinin başına.
- Sizdendi...
- Değildi.
-Burayı da kır!!
-Sonra yine bakılır.
-Kağıt havlu sürün, sıkıştırıp dürün, sokun en dibine çıkışın.
-Islaklık yok ama!!
BORU PASLI YA!!!
Anlayacağınız kaldı başımıza:( Hem de bir vana, 4 m'de boru yanında. Yok yere 300,00YTL.
Can sıkıcılık bitmedi.
Ustaların ustası... Banyoda kestiği suyu da geri getiremedi. Aslını sorarsanız yaptığı işlemler sonrası suyu nasıl kestiğini de anlayamadı. O banyoda değil mutfaktaydı. Sonrası film gibi Sibel banyoya girdi gece vee "akıtın suyu gelir" ibaresiyle ıslanmış pis tavuk gibi zor kaçtı dışarıya. Musluktan su yerine yakıcı buhar çıkıyordu sadece.
Ustaların ustası... !!!
Bu iş burda bitmedi.

3 geliyor uğuruyla, melekleri koynunda((:

2008-04-04T01:25:00.001+03:00

Bu ara çevremde kıpırtılar var. Herşey yenileniyor... Bombalar patlıyor, karanlık kuyulardan yeni dipdiri canlar çıkıyor. Aileye üç bebek geliyor.
3
Şu uğursuz olan, yaşımda ki sıfırın başına konduğun da sıfıra bile anlam katan uğursuz 3; bize yeni yaşamlar katıyor(: Yeni soluklar geliyor.
Üçüzlerini doğurması için ikna edemediğim karşı komşumuz Hanife teyzecim bak Allah bana bi yerlerden uğursuz 3 ile gönderme yapıyor. Hatta 4. şüpheli daha bekleniyor haberi;))

Bu sene çok zor olacağa benzer. Kulaklarım iyice açmalı kendini, duygularım hassaslaşıp bebeğe daha da duyarlı olmalı ki "ya sabıır!!" dediğimde yardıma koşmalı tek sesle. İçimde ki bebek özlemi doyasıya tadına varsın göz açıp kapamalı dönemin.

"Bol bol iznim olmalı benim. Kokularına miss gibi doyup, 'ah sen var yaa...' ile başlayan cümleleri ileride kurabilmeliyim" derkeen...
Bir ses içimden;
"Ki benim o dönem yıllar sonra işsiz kalmış olma ihtimalim var. İş yerin kapanacak, doğuma değil doğmadan kıpırtılarına tanık olabilirsin bu gidişle".

"Bol para olmalı ki istekler hiç bitmeyecek. Gözlerim vitrinlerde gezerken bu sefer bi ses 'bebek kıyafetleri için çok erken' demeyecek;)" derkeen...
Bir ses içimden;
"Ama işsizsin Sibel iş hayatında ki gibi olmayacak bazı şeyler."

"Hiçbirinin doğumunu kaçırmamalıyım. O heyecanı yanların da bizzat yaşamalıyım. Bir şey istediklerin de içimden geldiği gibi en önde ben koşmalıyım" derkeen...
Bir ses içimden;
"İyi de, biri Karadenizde, diğer ayrı şehirlerde ki iki bebeğimiz de 1 hafta farkla dünyaya gelecekler."
.
.
.
Bu ara kıpırtı çok içimde. Çok çok...
Kalbime küçük tekmeler yiyorum minik minik...
Heyecandan yerimde duramıyorken içimden bir ses bugün hangisinin sesini duysam hamilelerimin diyor.
Kulağıma 3 melek beni sevdiğini söylüyor((:

"Şizofreni Yalnız Oynanmaz"

2008-04-01T02:40:00.001+03:00

Hala aynı masa da aynı bilgisayar da yazıyorum sana;
Benim güzel sayfam...

Bol toplantılı, değişme süreci çokça panikli bir dönem geçiriyor şirket. Öyle uzaktan seyrediyor gibiyim. Gerçi o yoğunlukdan nasibimi almıyor da değilim. Galiba bundan tam söylenmiyor bazı şeyler bu ara!! Yoksa "amaaan... kim isterse o uğraşsın bundan sonra" demeyeceğime garanti veremem. Dileklerim yerine geldi diye kendimi dünyanın hakimi sanabilirim. Yaşım 30 olsa da şirkette en genç ben olduğum için lütfen bana eleştirel gelmeyin.

Recep İvedik'e nihayet gittim. Komikti. Bazen argo konuşmalar başımda ağrı yaratsa da gülmek güzeldi doya doya. Kendimi kaybetmiş çok pis mısır yemişim. Öyle ki; film bitip ışıklar yandığında hışımla sırtıma almak amaçlı havaya savurduğum şalımda ki bütün mısırlar başımdan aşağı yağdığında anladım kafamı ve kendimi ne denli dağıttığımı. Gülen birkaç kişi sezdim arkada. Anlayacağınız hayat bana uyum sağlıyor bu ara;)

"Şizofreni Yalnız Oynanmaz" yaklaşık bir haftadır okumaya başladığım Rahmi Vidinlioğlu'nun ilk kitabı.
İlk yüz sayfası oldukça ağır bir dille anlatıyor yazarın içinde ki sevdayı. Ama daha sonra daha akıcı bir hal alıyor kitap.
Aşkı anlatıyor şizofreniye en yakın haliyle. Aşk şizofrenidir diyor, deliliktir. Birini bulduğun da kendini yitirme dönemidir. Ama yazar bunu direkt söylemiyor; yaklaşık üçyüz sayfa, bir bilmece misali imgesel biçim de, şiirsel anlatımıyla bunu okuyucuya sunuyor.

Arka kapaktan;

Gittin! Seni benden, beni senden koparttılar! Kahpe bir intihara dönüş bileti gişedeki Azrail! Tımarhanelere kaldırdılar beni, kollarıma kocaman serum şişelerinde gözyaşları bağladılar!Başlamadan bitti aramızdaki her şey! Bitti! Sen, "Bitti" bile diyemedin "Başlayan şeyler bit(t)er, ben seni sevmeye başlamadım ki..." derdim!Bitti! Her bitiş yeni bir başlangıcın fragmanıydı! Aramızdaki sıradağlar gibi duran aşılmaz engel "Biz arkadaşız..." diye başlayan o çocukça masal değil, gözü dönmüş psikiyatristlerin yazdıkları ufacık bir kağıt parçasıydı: "Şizofrenik septomlar..."diye başlayan ve "...gözlem altında tutulmalı!"emir kipiyle noktalanan!Ey Kâri! Şimdi dinleyeceğin her şey yalandır... Yalan.. Yalan.. Yalan!Bir yalanın utana utana gerçeğe dönüşmesi, tüm gerçeklerin arsızca yalana dönmesi ve neyin gerçek neyin yalan olduğunun artık hiçbir öneminin kalmadığı bir kaosun hikayesidir.. Kocaman, hiçbir şeyle tanımlanamayacak kadar büyük bir acının hikayesi...

Tüm vicdanımızla KATILALIM BU KAMPANYAYA(:

2008-03-27T20:30:00.001+02:00

Dünyada her 3 saniye de bir, fakir bir insan ölüyor açlık yüzünden.

Sadece "İKİ TIKLAMAYLA" bir can kurtarabiliriz.

Yüzlerce insanın yüzünü güldürebiliriz (:

1. Aşama ; önce VİCDAN sonra biraz ZAMAN,

2. Aşama ; altta görmüş olduğunuz resime ulaşmak amaçlı ÖZVERİ de bulunma vakti(:

http://www.thehungersite.com/clickToGive/home.faces?siteId=1

adresine "TIKLAYINIZ!!"

aşağıda bulunan sayfaya ulaşacaksınız.

3. Aşama ; sayfanın sağ ortasında görmüş olduğunuz

yazılı ikona "2. TIKLAMAYLA" sizin işiniz bitecek ve görmüş olduğunuz sponsorların yardımıyla ve bir çok kişinin de çabasıyla yüzlerce-binlerce çocuğun YÜZÜ GÜLECEK (:

Sevgili CEM AKKILIÇ tarafından bana gönderilen teşvik yazısı(yorum kısmında) ile sizleri de bu yardım kampanyasından haberdar etmeyi borç bilirim.

Duyarlı olan herkesin "2 TIKLAMAYA" vakti olacağını düşünüyorum ya da sayfasın da ufak da olsa bu yardımı duyuracağını umuyorum.

CEM AKKILIÇ'ın ilgili yazısı için TIKLAYINIZ!!
Kampanya hakkında okuyucu mesajları ve ASİLLER LİSTESİ
Sizde günde bir defa tıklayın!
iletişim; cagdasdrama@gmail.com

EVET ben hazırım.

2008-03-25T00:00:00.001+02:00

Taşınıyoruz.

Çalıştığım şirket taşınıyor. Evet uzağa tabi ki arka sokağa değil!!

İstanbul'a.

Bugün sabah öğrendim. Şaşkınım, buruğum, başım ağrıdı ve de bağırsaklarım cırtladı. İçine rüya katılmış bir Pazartesi günü ki sevmem ben bu günü neden güzel bir rüyaya vesile olsun ki!!
Bu duygusal karmaşayı toplayıp eşitlemem gerekirse bir şeyle; adı memnuniyet-beklentiydi, tatlı bir heyecan, yani mutluluktan ibaretti(:
Dünya Ticaret Merkezin'de olacak yeni yer ve ben orada ki ekiple çalışmak istemediğim için kendi yolumu çizeceğim. Hem uzun zamandır yapmak istediğim iş değişikliğim gerçekleşecek, hem de büyük ihtimalle ben de İstanbul'a yerleşeceğim.
Bir süredir iş aramaya başlamıştım ama 6 yıldır çalıştığım iş yerimden de tazminatımı almadan çıkmak, emeğimin arkamdan ağlaması demekti. Oturup onunla ağlayacağımı bile bile, "kendim ettim kendim buldum..." şarkısını sevmeye sevmeye söylemek yerine Alsancak'ta liman tarafın da bir geminin yamacına çakılmıştım.
Şimdi emeğimi de sırtlanıp yolumu çizeceğim.

Bugünün geleceğini hayal bile edemezdim. Neden mi...!!!

İşte, ailem ya da çevremden birine söylediğim şu umut dolu cümle ile süren devam yolculuğum;
-Burada mutlu değilim artık, ayrılmak istiyorum.
Dayan Sibel; evlenirsen alır tazminatı kaçarsın.
Yapma Sibel; o kadar işsizlik varken.
Saçmalama!! Bir daha düzen kurmak kolay sanma.
Sibeel, şu hareketin çok keyfi ve de doyumsuzca.
Rahatsın Sibel, ne batıyor sana.
Sibel, aratacak burayı gittiğin yer.
.
.
.
Gidiyorum. İç huzurumla. İçiniz rahat olsun bu büyük hatayı ben yapmıyorum.
Onlar yaptılar(: Beni yılın prensesi ilan ederek sihirli değnekleriyle saçlarımı savurdular. Rüzgarların en güzeli esti annem üzerime, yüzüme vurdu. İçiniz rahat etsin, bu yıl prenses olma şansı bana vurdu((:

Yine de belli olmaz!! Müdür bey açıklama yapmış da olsa çok yoldan dönüldüğünü bilirim ben son anda.
Rüya olabilir. Birden bitebilir.
Bu cesareti bana veren periler... Kaybolup gider.

*Her daim yanımda yer alan iki sevgi meleğim vardı. Benim güzel iki umut perim. Bana her daim "sen mutlu ol" diyen. Sadece söylemeyip bir şeyler yaratan ve de benimle çabalayan. En mutlu ve de şaşkın sizsiniz biliyorum. Hande(kuzenim) ve de Nalan'ım.
Teşekkürler...

Dünyaya "Eylül"ü getirdim.

2008-03-20T21:14:00.000+02:00

Dün iş yerim de erken saatler de siteler arası gezintiye çıktığım da Nurumun mimiyle karşılaştım. Zaten mim yazılarına denk geldiğim anda ilk alta bakıyorum ne yalan söyleyeyim. Hani mimlenmişimdir de ben de iki döktürürüm diye;) Sonra aklıma konuya bakmak geliyor. Aslında kitabın sonunu okumak gibi oluyor. Biliyorum ki heyecanı baştan gidiyor. Bunu yapmadığımdaysa hıııııııı....biiippp.....dıttt... şeklinde bir çırpıda okuyup sonunu her şekilde getiriyor ve yine yapacağımı yapıyorum. Ee ne fark ediyor!!
Başa döndüm ve konuya vuruldum. Başka bambaşka. Tam bir masallar diyarı yazarı olan bana göre; 55 kelimeyi geçmeyen öykü yazılması gereken;)
Zevkle Nurcum. Aslında dün yazmış olsam da o heyecanla, ancak bugün kelimeleri eksilterek size sunmaya hazır hale getirdim.

Sarı bir "Eylül"dü.
Yaprakların birbir rüzgara çattığı, yağmurun üzerindeki suçu toprağa kattığı gündü. Gittin. "Eylül" koydum gidişinden sonra yeni baştan dirilişimin adını.
İhtiyacım olan herşeyi senin dallarından toplayıp, tohumlarımı senin toprağında nadasa bıraktım.
Bir dağın başında yanımda kızım bakakaldım toprağına. Bu toprak mıydı üzerine yıllarca bin çığlık serildiğim!! Kana kana içtiğim!!
Babaydı artık adın meleğim.

55 kelimeyle sonlandırmayı başardım. İçimdekileri biraz sıkıştırarak da olsa...
İşte benim mimlemekden zevk aldığım arkadaşlarım((:
Sevgili CEMcim(sana olan sözüm hala devam etmek de. Olur da sayfanı açarsan diye!!)
Desertwind Nalan, Angel Aslı, ŞekerPembe ve dee Sudamlam sıra siz de...

İçim dışıma taşıyor, verdiklerim aldıklarını satarak zararını karşılıyor.

2008-03-18T01:36:00.000+02:00

Herşeyin fazlası zarar ya... Aşkın fazlası iki beden zarar bana. Her başlangıcın bitişi gibi basit olmaz bazı aşkların bitişi. Benim ki gibi uzun bir süreç gerektirir kimilerinin yitişi. Bir ağırlık bırakır ki üzerine, dövme gibi silinmez öyle bir anlık istemeyle, üzerindeki izleri. Yüz metrelik koşuyu bitirmenin yorgunluğu üzerimden ancak gitti.
Uzaklardan dönmüş bir yolcu gibi döndüm kendime ve kendime geldiğimde anladım ne kadar zor günler geçirdiğimi. Şimdi, fırtına sonrası ayağa kalkmış, izler gibiyim şehrimi.

Önce bir bitkinlik vardı... Bir titreme dizlerimde.

Gözyaşı vardı, gülerken bile gözlerimde.

Şimdi ise kocaman bir yürek var içimde. Bomboş kalınca nasıl da büyüdü gözümde!!

Kimse kilo almayı çok da basit sanmasın uzuuun bir süreç gerektiriyor ki öncesi delice sevmek. Sonrasını anlatsan anlatılmaz bir uzun hikaye yıllar öncesine dayalı!!
Şehrimi(kendi kendimi) izlerken dedim, dedim, dedim... Sonunda cümlenin sonunu getirdim. İçsel bir şekilde içimde ki yenilenen sıfır enerjimle hızlı bir tempo içerisine girdim((:
Haftanın 3 günü tuz ve yosun seansıyla vücudumu,
Haftanın 2 günü plates ile ruhumu ve tüm unuttuğum kaslarımı,
Her vakit bulduğumda da sahilde yürüyüş(spor) yaparak formumu geri istediğimi anladım/mışım.
Şunu anladım kişi kendiyle iletişim içerisine girdiğin de hükmetmek için beyin başta tüm bedenine, tekrarlamalı sesli şekilde; senden daha değerli hiçbir şey yok hayatımda ve sen ve ben çok yol alacağız birlikte.

"Yalnız Kadın" ile tanıştığım da yalnızlığı gördüm diyebilirim.

2008-03-12T23:49:00.000+02:00

Aslında haftasonumu anlatacağım bir önceki yazımda minik melek şairlerin istilasına uğradı bedenim:)) Nasıl olup nereden başladı, içimde ki hislerim bizim evin az eğimli rampasında ki bahar esintisinin getirileriyle hayale daldı ve de ortaya melek hislerimle yazdığım o şiir çıktı. Keyfim güzel, hava yağmurlu. Sağanak şeklinde diye bildirimde bulunan meteoroloji uzmanları yine bildiler. Sağanak olarak İzmir bulutları toprağı ıslatarak, barajlarda ki doluluk oranına inat çırpınmaktalar. Sıka sıka pamuk yanakların suyunu çıkartmaktalar. Ben memnunum; gayeet aşık, gayeet sevgi doluyum ve bir o kadar romantik ve de hayatımda mutluyum:))

Haftasonu 8 Marta tekabül etti. Kadınlar gününün planını çok önceden(1-1.5 ay önce) yaparak telaşımızın ve zamanın getirilerinin kurbanı olduk/oluyorduk. Sumru Yavrucak'ın "Yalnız Kadın" oyununa 3 bekar bayan biletimizi çok önceden almıştık ama kuzen bekarı Ankara'da seyahatte, Nilü'nün de(ona artık bekar demiyim dimi Mustafa enişte!!) Almanya'dan kuzeni gelince elimde avucumda bir bilet fiyatı yerine 3 biletle(aslında karlı şekilde) ortada kaldım:)

Önce giderek Nilü'den biletleri aldığım gibi bekar ekibi topladım. Kim mii!!! Annem ve kuzenim Hande'nin annesi Esoş'la birlikte AKM'de ziyafet çektim "tebessüm... tebessüm..." diye inleyen yanak ile dudak arası gamzelerime. Gamze gamze(aklıma Lale ablacım sen geldin) seyrettim yanıma düşen bol kahkahalı beyle. Kadınlar günü aslında bahane; gülmekte güzel, tiyatroya arada sırada gittiğimden utansam da ucundan tutabilmek de.

"Yalnız Kadın" adı üzerin de yalnızlığını anlatıyordu bir kadının. Ama yalnızlığın en anlamlı "yalnızlık" olan şeklini; bolluk içinde yokluk çeken kadını. Evli, çocuklu, hatta evinde kayınbiraderini bile barındıracak derece de evi kalabalık bir kadın. Ama "ortak yaşam" adı altında kandırılmış ve bastırılmış duygularının hayatını nasıl çekilmez hale getirişi ve bunun kendisi kadar başka yaşamlar üzerinde ki etkileri konu alınmıştı bu tek kişilik gösteride.

Ve işte kadınlar gününe dair birkaç kelime(daha önce yorumlarda da dile getirmiştim benzer düşüncelerimi) ;

Ben bir Türk kadını olarak konuşacak noktada bile hissedemiyorum kendimi. Topraklarım satılıyor, milletim ağlıyor, evin direği eve 90,00YTL'ye kaç ekmek getireceğini düşünüyor, kadınlar benim yurdumda evlenirken 2 kere değil geçim sıkıntısı yüzünden evlenmeyi bin kere düşünüyor ve hatta çocuk yapamıyor. Biz yine de bilinçli ve biz yine de güçlü sabretmekteyiz. Kadınlığımı hissedebilmek adına huzur istiyorum yurdumda...

yokuşun başı; yolun sonu ya da en başı.

2008-03-10T20:33:00.000+02:00

Günlerden bir gün yol almaya başladım. Her yeni günde yollarıma taşlar döşedin. Biraz hızlandırdın ölümü, döşediğin taşlar gün geldi acıttı dizlerimi.

Senden ben yarattığım kendimi sana kattığım sen. Bir gün geldi hiç olmadın, gidemediğin, gidipte var olamadığın yerinde kaldın, öylece.

Kollarıma düşler bıraktın, beni sımsıkı sarsın diye. Sensiz olan hiçbir düş yoktu bende. Sen benden bir iz adına kollarıma seni bıraktın. Hiç kavuşamayan kollarımı bensiz bıraktın.

Gözlerime yüzün vuruyor rüzgarın sessizliğinde her daim. Senin gittiğin günü rüzgardan duydum yumuşak ve narin. Çiçekler arkamdaydı o gün. Peşinsıra takip ediyor beni kokun. O kokuyu çiçekler getirdi bana meltemle kattı saçlarıma. Rüzgar arkamdan fısıldadı adını. Günlerden geceydi, gündüzü yaşanmamış o gün geceyi gündüz sanıp yüzüme güneşi vurdu. Sabahın erken saati gecenin yeni yetmesi... Gündüzü bırakıp geceyi sevdi.

Dönüp bakmamak adına baktım yüzüne. İçime çektim rüzgarımı, içime çektim kokunu, gözlerimi gülümsettin. Dudaklarımdan ayrı gözbebeklerim, daha bi anlam kattı mutluluğun reçetisine. Adını senden aldı. Yüreğimin tüm güzelliği sende kaldı.

Bana bıraktıkların yolda kaldı.

S.BAY

bir karartı da olsa "şükretmek"...

2008-03-06T21:29:00.000+02:00

Cumaya bir iki, cumaya bir iki... Salı ve çarşama gününü, hep haftanın son günü hissederek değil, direkt son günü sanıp hayaller kurarak, bugün içinse hiçbir plan yapmadan nerdeyim ben bugün neydi günlerden modunda saniseyle saniyeyi eşitleyip, dakikayla yarıştırıp saati de önüme katıp yol alıyorum bilinmeyenlere. Bu haftasonu 2 aydır mutlaka gideceğim diyerek dört gözle beklediğim "Recep İvedik" filmine yine gitmeyeceğimi bile bile. Önce yer yoktu, sonrası çok yoğundu ve bu hafta da bir his Sibel yine izleyemeyecek diyor bu filmi. Nasip, ben sürprizlere bayılırım ne de olsa. İyi hoşta koşa koşa yoruldum bu hafta. Günler önceler öncesinde giderken, uğradığım hayal kırıklığı ve nedenini bilmediğim bu hızlı geçen günlere!!

Acaba...!! Hani hızlı ya...!!!

Amaan Sibel yorma yorma.

Günlerim güzel geçiyor. Babam 2 haftadır aralıklarla göz doktoruna geliyor ve güzel sonuçlarla dönüyor. Geçirdiği trafik kazası sonrası(2.5 yıl önce) tek gözü %20 civarında görüyordu. Yani yok denecek kadar yok aslında. Sadece bulanık bir geçiş bir karartısın babamın görüş alanında. Kornea nakli yaptırmamız şart görünürken babamın da titizlikle damlalarını kullanması sonucu galiba iyi sonuç aldık bu kontrolde ve kontakt lens ile durum halledilecek gibi dedi doktorumuz bize. Heyecanla BAY ailesi 8 Nisan gününü beklemekte:))

Bunu yıllar sonra duymak bizi çok şaşırttı. Kötüye yorduk kötüye alıştık ama kocaman bir kutuda sunuldu bize bu mutluluk. İçinde güzel düşünceler vardı, bolca tebessüm, şaşkın ama mutlu insanlar vardı. Bu kutudan babamın umudu çıktı belki de!!! Bizim bilmediğimiz; onun gücüydü bu hayali gerçekleştiren. Düşünüyorum da "umut yok" denilen için lanet etmeden bir gün bile off demeden şükreden babama bir hediyeydi bu işte.

hafta başladı;balık gözlerime baksana!!

2008-03-03T21:48:00.000+02:00

Bugün pazartesi, vakit öğlene yaklaşsa da gözlerim hala balık balık bakmakta. Pazartesi mahmurluğu bu ve erken de yatsam, enerjik de kalksam yine de fark ettiriyor kendini. Ne de olsa "gözler kalbin aynasıdır yalan nedir bilmez onlar" demiş şair:))

Son birkaç haftasonudur leyleği İzmir semaların da ama hep misafir evler de konaklarken görüyorum ki haftasonu ben de yatılı ev gezmeleri yapıyorum. Yok hala annem yanımda ve henüz bir isyan ya da terk etme modunda tehditler başlamadı aramızda. Yoksa içime sinip de leylek misali konamazdım ordan oraya. Aksine "git de ders çalışıyım rahat rahat" şeklin de karşılanıyorum.

-"Hoşgeldin kızım yok sıkılmadım. İyi oldu ben de sakin sakin ders çalıştım".

Annem sündürmese ne gürültüler kopar evde, her gün "Siibeell" demese kim durdurabilir bende ki içsel enerjiyi!! Zıplarım, kedimle saklambaç oynarım ki bağırış-çağırış ve sonrasında onu evet dört bacaklı kedimi havaya atar tutarım. Denge olayımız süper. Sirk çalışanları gibi bence, denge olayında oldukça iyiyiz. Banyo kıvamında sesimle gece 1.00'e kadar bol makam geçişli şarkılar-türküler söylerim ve bir de arada TV izler kendi kendime sesli yorumlar yaparım. Arada annemi mıncıklarım...v.s. Komşular, annemin kıymetinin çok da farkında değiller bence. Geçen gün takıp da bir hafta boyunca eve gelen 7 yaşında ki misafir komşu kızına da öğrettiğim gibi

yüksek yükseek tepeleree ev kurmasınlaar...

aşrı aşrıı memlekete kız vermesinleeer...

(ve hop ki üç dört)

annesinin birtanesinii hor görmesinleeer

(en koptuğum-haykırdığım nokta ve sonrası annemden engelli ama söylemesi zevkli bir parça bence)

Bu parça bi ara birşeyler anlatmak istercesine hitdi bende:)) -

Ama annem üzerine alınmasın tüm cümle aleme.

Cumaresi günü sabah 9.00 da güne depremle uyandım ve bir süre daha gittim-geldim yatakta. Yarı hayali bir hareketti sanki ama sesi dinlersen %100 gerçekti. "Annee deprem:((" diye haykırarak annemin üzerine doğru atlayıp, koynuna girdim ama nafile. Sabah sabah yatakta keyif yapmak yerine kuaförde aç açına fön çektirmek adına çıktım yola. Ne zaman ki teker teker bayanlar depremden dolayı uyandık geldik buraya dediler... O zaman anladım ki deprem gerçekti ve tek bana ilham kaynağı olmayacak kadar doğal bi durumdu kuaföre gelmek.

Haftasonu Manisa'dan arkadaşım geldi ve çokça gezdik. Cumartesi günü hava harikaydı ve ceketi elinde Mangoya giren tek bayan olarak didikleyememenin verdiği huzursuzlukla pazar günü cumartesinin tekerrürü gibiydi. Uzun süredir alışveriş yapmamıştım iyi oldu. Zara-Convers çok beğenildi ve Mango beni zarara sokamayacak kadar olağandı yine. Akşam arkadaşımın yeğeni ve arkadaşlarıyla birlikte toplanıp "kokoloji" kitabında ki testlere baktık. Bir kişi okudu biz de en dürüst cevaplarımızla yanıtladık ve sonuç mükemmeldi beni bana aynen tarif etti ama o kadar!! 3. yok hatta 2. testte bana sıkıntılar geldi. Kendimi tanıdığımı fark ettim yine ve bana gereksizce yükleme yapmaya çalışan kitap fazlaca sıktı. Bu sıkıntıyla mı bilmem ama hoop 4.votkadan sonra Sibel sızdı:)) Ve o gün dündü ama o gün bugün gözlerim balık misali gözlemde.

Bugün pazartesi ben alıştım bu tekerrüre sen alışamadın bünye:)

boşlukları doldurmak amaçlı çıktım yola.

2008-02-29T02:27:00.000+02:00

Parmaklarımın ucundan dirsek kısmıma kadar enerji doluyum bugün. Neden bilmiyorum!! Yoğunluk en çok o kısımda. Neden bilmiyorum ama galiba havalar ısındı diye bi mutluluk var içimde((: Hep söylediğim gibi "ohh bee"... Minicik şeyleri büyük bir sıkıntıya dönüştürmüş olduğunu anlıyor insan; "ohh be"nin yarattığı rahatlığı ve içinde bıraktığı boşluğun büyüklüğünü fark ettiğinde. Bir ağırlık kalkıyor üzerimden. Üzerimden bir uçak geçiyor "ayy şimdi üzerimize düşecek" düşüncesi sonrası rahatlamasını bana bizzat yaşatıyor. İçim dışarıya teşekkür ediyor, doğaya milyonlarca kişiyle aynı anda haykırıp, allaha uzuuun dualar ediyor. Aslında hayat burada başlıyor ve tam burada, içimde bitiyor. Kalbimle beynim arası bir yerlerden yola çıkıp ellerimle dirsek arası bir yerde konaklıyor bugün.

Bu enerji arttıkça bacaklarım tekerlek takılmışçasına yoldan çıkmak istiyor. Ben bu hızla, kalbim de kudurmuşken çıksam yola, kilolar almış başını giderken, ben işten saatli çıkıp da spora gidemezken, hava da artık geç kararır iken... Çıksam burdan yola diyorum, 8-10 km. eve yürüsem varsam. Yürürken, ki sahil boyu bir şerit, burdan elimin uzandığı kadar uzak görünebilen bulutları yakalasam, yol boyu çocukları kovalasam, simitçi görsem yolda ki bu saatte görmem ama yemeden geçip gitsem, gider iken bir iki çift laf atsam ortaya, atılanları kimse toplamadan orta yerde bıraksam, kalanları yarına birikim yapıp kumbaraya atsam.

Saat şu an ....... çıkmama 1.5 saat kala beklenen saat geldiğinde aynı kalsam, aynı enerjiyle diyorum burdan çıksaaamm...

Önce Ezgi'yi aramak lazım ki onunla ortaya iki çift laf atmak, yolda kikirdeşirken ondan güç alıp ortamı kesmek lazım, hazır yola çıkmışken birkaç çirkin kiloyu belediye çukuruna atmak lazım. Boşlukları doldurmak lazım.

Hadi ben kaçtım((:

mochalı-rotalı-sıcak su torbalı...

2008-02-25T22:28:00.000+02:00

Sabah sabah gözüm gönlüm açıldı. Sayfamı açmaya niyetlendiğim şu son 20 dakikadır müdür beyin allah nazarlardan saklasın bitmeyen telefonu dolayısıyla zorunlu misafirim olan İstanbul'dan transfer bey içimi keyiflendirdi. Ama, nazarlara gelen telefon bitti ve amacına eren misafir amaçsızca beni bırakıp gitti. İnsanın peşine takılıp bir kez daha İstanbul'a aşık olası geldi.

Aklıma yine Zehra geldi. Zehra perşembe günü Nilü'nün doğumgünü için İstanbul'dan kalktı İzmir'e geldi. Tıpkı karşımda oturan bey gibi, tıpkı rüzgar gibi, çok kısa bi zaman gibi, bir daha kim biliiir dedirtecek, arkasından el sallayıp su dökmek isteyecek kadar özlemle gelip geçti.

Perşembe Handecimle iş yerimi keyiflendirdiler ve sonrasın da beni canevimden vurup en sevdiğim cafeye gittiler. Çıkışta gittiğim de "sen gel mocha kölen olsun senin" dediğim MSN iletime istinaden aç karnına götürdüğüm mocha beni biraz sersemletse de açsan açılmaz bir muhabbetle kahkahalar koptu tüm gece. Sohbet biraz biiiipliydi. Biraz mı hehehehe... Çok keyifli, çok gerçekçi, biraz erkekli ve de arada özlemliydi. Cuma günü iş bitsin, Sibel doğumgününe gitsin dediğim işimi mühim bi buluşma için erken bitirip hasta olduğumda bile almayacağım iznimi bi adam uğruna kullanmış olsam da tam anlamıyla içim bayıldı sonrasında. Erkeklerin anlaşılmaz davranışlarına bir yenisi daha eklendi ve Sibel ya vermediği değerden ya da yine mii diye düşündürmeyecek kadar sıradan davranışlı bu adamı düşünerek hüzünlenmek yerine tüm gece malzeme muamelesi yapıp doğumgünü misafirlerini eğlendirdi. Kötü ama napıyım!! Erkekler artık bana, hayatıma kattıklarıyla gülmeyi öğretti. Onlardan nefret etmemek adına "komik şeyy" muamelesiyle yaparak en azından içinde bir ümit taşıyan kızlardan olmak istiyorum ben de. Ne biliyim belki de bir tatlı misafir ve bir telefon gelir, ben hiç ummazken bitmek bilmeyen zaman içerisinde aşk beliriverir.

Bu sefer ki doğumgünü maceramda ben vardım, misafirler vardı, tirbişon vardı, hatta sırt çantamda "Sibel terk etti, yine hasta oldu gitti" denmesin diye sıcak savaş açabileceğim sıcak su torbamda vardı. Bekar bayanlar arasında bu sıcak sımsıcak, iç ısıtan torbaların "kocam" diye nitelendirildiğini de camianın içine girdiğimde öğrendim. "Kocan hayırlı olsun" sözüyle aldım hediyemi. Hande artık yolu buldu galiba; artık hasta olduğum da torbanı al koynuna herkes kendi yoluna diyebilecek bana:))

Bu doğum gününü de bir erkek vurdu. Her şeyin, herkesin olduğu masa da kutlama vardı ama doğum günü çocuğu yoktu ortada. Hediyelerimizi koyduk kenara, içkilerimizi doldurduk, Zehra'nın geliş amacını da rotadan şaşırtmak istercesine kadeh tokuşturduk.

cenindim hasta oldum sizinle adam oldum!!!

2008-02-18T22:35:00.000+02:00

Şu anda haftasonu neler yaptığımı anlatırken içinde en az 10 gündür planlanan ve şehir dışından gelen 2 arkadaşın doğum günü partisi yaşanmışlıkları ve 1 gece ben de konaklı olan içki sofrası ve yaşanmışlıkları olmalıydı amaaa... Başroller de olması gereken 5 kişi yerine ben vardım. Plan nasıl mahvedilir, nasıl bir gece de hasta olunup misafire hizmet ettirilir kısaca geçeyim;

Cuma gecesi "yok yok bana gidelim" dedim ki daha geride 2 bekar evi daha vardı, bizim eve oldukça zıt istikamet de olan evden çıktık yola geldik bana.

-"Aman kızım yapma, kızııım masaya çıkma" telaşlı, "korkma Nilüü tırmalamaz" nakaratlı, "ayy rezil edecek bu ne biçim kedi şımartmışlar ailecek" diye içimden geçirmeli saatler içerisinde rakı sofrasına koyacak buzu da buzlukta bulamayınca ilk daralma geldi bana.

-"Sibelcim tirbişon getirir misin"

-!!!

-"Vardı di mi!!"

-(Ben mahçup bi edayla)

Vardı da arkadaşta kaldı:( (ben yanımda tirbişonumla geziyorum. Valla)

Sorun yoktu yanımızda Nilüfer'den onaylı Mustafa enişte vardı. Açtı;))

Yavaaş yavaş ortamdan uzaklaşır olmamı cuma mahmurluğuma verdim ki her cuma akşam 20.00 civarı uyur moda geçerim. Ama yataklar nasıl hazırlandı anlayamadan yanımda uyuyan Handecimle buldum kendimi. Cenin şeklindeydim ve karnımı kurtlar yiyordu. Iııyyyk oldum gece gece açtım gözlerimi başladım sıkıntıdan tepinmeye.

Bi cenin oldum, bi eşşek.

Bi eşşek oldum bi de cenin.

Sabah "ıyyk" sesime nihayet Hande'yi uyandırmayı başardım ve başladı bu konularda işi gereği bilgili ilaçcı arkadaşım beni 3 parmakla karın üstü ezip geçmeye. O yoğurdu beni, ben mayıştım ve sonrasında 1 saat de 1 günlük uykumu almış gibi uyandım. Misafirler kahvaltı hazırladı ben aldığım kokuyla öğürdükçe hamile şakaları yapıldı ki değildim. Ayıp oldu diye kalktım valla, hepden salmadım ama ayakta da duramadım. Hatta usulca kalktım bi ara; yorganımı topladım, eşikten çıktım, arkamı döndüm... İstikamet yorgan, hedef yatak ve ben aynı modda hedefi vurdum.

Öncesinden daha temiz hale evi getiren Handecim beni de arabaya attığı gibi araba vapuruyla karşıya geçirdi ve Sibel Esen teyzesine emanet edildi. Kendisi Handecimin annesi benim de taa çocukluktan az kahrımı çekmeyen Esoşş teyzem(ki biliyorum şu an bu yazıyı okuyorsun "anneee Sibel seni meşhur etti" dediğinde sen de bas bas bağırıyorsun di mi Hande'ye hehehheh!!)

Yoğurt çorbası, haşlanmış patates, pilav yendi. İlk defa o gün sıcak su torbasıyla tanışıldı. Sibel'e sıcak ortam hazırlandı, karşısına TV açıldı, Hande'den laptop ve yatağı o gecelik ödünç alındı(ama bu ne ilk ne de son defaydı). Sibel ilk defa hastalığı 1 gece de atlattı hasta değil de sanki şaka yapmıştı. Hem ev Hande tarafından toplandı, hem yatağı elinden alındı, hem de yatarak oohh vapur sefası yaşanmıştı.

Pazar sabahı hooop bi atladım yatağa "kalk" dedim "ben iyiyim, canım elmalı kurabiye çekti benim". Elmalı kurabiye yapıldı hihih:)) Ama yemedi tabi, Sibel'de yardım etti.

Olan doğum günü kutlamasına oldu, yalan oldu:(( Hatta sanki Sibel kaytardı diye bir de yalancı moda sokuldu. Sibel üzüldü 2 defa aradı ama Sibel hiç aranmadı herhalde kutlama şokuylaydı. Bugün pazartesi MSN'de olan doğum günü çocuğu bana hala bi nasıl oldun demedi. Yani Sibel yine düşüncelerine yenilmedi:((

Doğum günü arkadaşlarımı bilmem ama ben 1 yaş daha büyüdüm bu hastalığımda!!!

her gün başım üstüne, sevgin gönlüm üzerine.

2008-02-14T20:16:00.000+02:00

Bugün gönlünde sevgi olan herkesin günü. Sevgisiz olan kimsenin bana uğramamasını dileyerek herkesin sevgililer gününü kutluyorum. Profil sayfama bir sarımsak koyup tüm sevgi yoksunu kişileri kışşt kışşt şekilinde geldikleri yere yolluyorum. Bugün bari uzak durun. Bugün gönlünde sevgi olan herkesin günü, yanında sevgilisi olanların değil. Haa "sevgilim yok" evet sormadan söyleyeyim. Ne yapayım bu güzel günden yoksun kalacağım diye dilek parası mı atsaydım, yoksa sevgi-li birini mi kapsaydım; onun sevgisinden dilenmek amaçlı.Ben sevdiklerimin sevgisini hak ettiğim için bugün benim günüm.

Bugün sabah servisle işe gelirken sevgililer günü kutlamaları yapıldığında hatırladım bu günü. Her gün "şu kadarcık bişey" reklamlarını seyredip seyredip gülüyordum; "allaaah yazık şu adamlara". Aşk o kadar mı bu kadar mı bilmem ama artık gönülden geçenler sevgiyi vurur oldu. Bi dönem ben de pırlanta isterdim ama o zaman bi tek taş şimdi ki gibi 185,00YTL değil idi. Yeni gözümün açıldığı yaşımın oturup sevginin hesap kitaba vurulduğu zamanlarda başladı bu istekler. Ev hayalinin içinde plazma TV'ler vardı baş köşede, onu oturtmuştum da kendime yer bulamadım o hayalde:)) Üç beşle hayaller kurar, içine zamane hevesleri de katardım. Sonrasında ruhum aç kalınca takatim kalmadı o hayalleri gerçekleştirmeye. Herşey zamanında güzel, düşünerek aşık olunmalıymış meğer. O gün bugün aç dolaşıyorum. Gönlümde sevgilerim ve hayatta sevilecek canlı çok ama, aç aç aklımı kimseye veremiyorum galiba ve kimseyi senin kadar sevemiyorum. Hayatım da o olduğunda sevgililer gününden bi beklentim olmazdı ama şimdi var. Yanımda o olmasa da içimde en azından bir ümit var. İşte bu yüzden herkesin sevgililer gününü yanındakiyle değil gönlündekiyle geçirmesini diliyorum.

Her gün kime aitse bugün de ona aittir. Ne bugün ilk gün seni sevdiğim ne de sana adanan son günüm ve hayat bana sormadan seni seçmişse biteceği günü de bekleyeceğim ümitle.

Bugüne ait MSN İletim ; sevin-sayın-güvenin, içine anlayış da katın ve sahip çıkın sevdiğinize, aşk izin verdikçe.Yoksa, Candan Erçetinin de söylediği gibi OLMAZ BİRTANEM:))
Sevgiyle...

düşünce gücü; hayatımın sihiri (:

2008-02-09T02:54:00.000+02:00

Bu hafta iş yerinde de yoğundum, kendi içimde de. Amaan bir anlık sıkıntı, hep böyleydi burası, insanlar senin doğumundan bu yana böyle, sen 78 kuşağısın dedim kendime. Biraz karanlık günler yaşıyorsun haklısın; televizyonda haberleri izleyecek cesaretin bile yok baksana; türban mevzusunu duyarak daha da karanlıklara dalmaktansa aç sabahları Kanal D'yi üzerini giyinirken sihirli aileyi seyret diyorum kendime. Bu sihirli annenin ve ekibinin kaybolmalarını sağlayan şey sopaları değil düşünsel becerileri. Öyle düşünüyosun, istiyosun oluyor. Bende de öyle bir şey var ki ben fazla düşünmem hayatım üzerine. Öyle hayatımı allaha emanet yaşama felsefem yok ama içsel bir kadercilik söz konusu galiba. Hayat sürprizlerle dolu aman da ne çıkarsa bahtıma. Ben nasılsa güçlüyüm bir de her türlü zor şarta gelirim zaten zorlanmıyorum da...
Geçen 'Şşş Sibeell' yazımı yazdıktan sonra o güne ait bi sıkıntı zannettiğim bazı durumların gün geçse de bitmediğini fark ettim. Yüzümde 6 yıldır doğal olarak alışkanlığa dönüşen o güleç ifade kendiliğinden gittiiii. Ama mutluyum. İçim aynı yine ve de huzurluyum. Mutluluk oyununu bi süreliğine rafa kaldırdım canım kime neye gülmeyi, kahkaha atmayı isterse ona gülüyorum. Canım konuşmak istemezse içim "şş konuşsana aa ayıp ama" da demiyor((: Ohh saldım mimiklerimi çayıra, mevlam kalanları kayıra((:
Geçen akşam arkadaşıma yemeğe davetliydim. Ben misafir misafir mutfağın bi köşesine güvenle oturtuldum ki etliye sütlüye de karışmadan kendi yağımla kavruluyordum köşemde. Elim de şeker hem anlatıyor hemde yemekten yeni kalksam bile iştahla yanımda duran sepettekileri mmm yiyordum. Kırmızı alarm o gün çaldı. Alarmı çalan arkadaş ve uyarı ışığını yakan ben beraberce önümüzde ki haftadan itibaren Princess Hotelin spor salonunda buluşma noktası belirledik. Uzun zamandır içimde ki "biraz daha tadına var, ye canın çektikçe, nasılsa bulursun sen çare" diyen sesin bacağını kırdım sonunda. Aerobik+Plates size güveniyorum. Benim yeni yaşam biçimlerim umarım şu bir yılda aldığım kiloları üzerimden sıyırıp atacağım sayenizde. Eee yeter buhranlı aşık Sibel kös köss akşamları dizi eşliğinde çerez, popcorn yemeler. Hatta Kavak Yellerin de bile ağlamayı başarabilecek kadar evrim geçiren benim, içimde bir kıpırtı başladı. Dışarı çıkınca da ne yesek diye düşüneceğime artık burada bedensel enerjimi aktiv ederek tekrar alışveriş edebilme isteği de uyandıracağım kendimde, zevkle.
Önce içimde ki aşkı attım/atıyorum yavaş yavaş. Hızla atılmaz sakince yakıştığı yere bırakıyorum. Ama şiddetle ve hızlıca da üzerimde ki ağırlığını bir kenara bırakıp koşar adım gitmek istiyorum. Lakin yeni planlar, gidilecek yollar, daha aşılması gereken çok engel var((:
Aşağıda ki 5 dakikalık video İzmir'de Dokuz Eylül Üniversitesi Sinema Bölümü öğrencileri tarafından hazırlanmış bir kısa film. Ağlayan güzel bayanın oturduğu o bank var ya ordan karşıya geçin sola dönün 2. apartman, bize beklerim((:
Gülümsemek mi zor gülümsetmek mi bilmem ama hayata böyle güzel tebessümler katmak dileğiyle. Mutlu haftasonları...

Şşş Sibeell ".........................................."

2008-02-05T20:33:00.000+02:00

Kimseyi değiştiremeyecek kadar küçüğüm ve değiştirmek istemeyecek kadar büyük. İnsanların her halini sevecek kadar geniş bir yüreğe sahip olan ben artık tanımak istemeyecek kadar korkak oldum. Güzel görünen çok şey varken güzeli güzel yapan asıl şeyleri kendimin yarattığını gördüm. Ben bu yaşı galiba ondan sevemedim. Düşünüp duruyorum nesine kızgınsın seni bu zamana taşıyan yaşının!! Elimdekilere. Buldum. Elimdekilere kızgınım.
Bugün, kendim gibi olmayı denemedim kendim gibi oldum. Alttan almadım, sırıtarak güne başlamadım, aman diyip toparlanmadım. Yaşamak için ne kadar zor yolu seçtiğimi fark ettim. İşim gereği sırıtmaktan salaklaşmışım. En nefret insan konumuna yaklaşmışım. İşim gereği yalan söylemekten gerçek hayata bunu taşımamış olmanın gururunu hep yaşardım herkese de anlatırdım. Artık ben usta bir yalancıyım benden korkun der kıkırdardım-kıkırdardık. Ama buna gülesim gelmiyor bugün, mutsuzum. Bu işi yaptığım için, alttan aldığım için, sahte güldüğüm için, sesli ağlayamadığım için, şşş susss şeklinde yaşayıpta duymamazlıktan geldiğim fısıltılar için çok çok şeyler için... Nefret ettim. Bu ben değilim.
Yazımı okuyanların içi sıkılır mı diye düşündüm!! Amaa kusura kalmayın. Bu hızla ben bu iş yerinden de taşınırım. Yine de sahtekar dünyada ve bir sürü güzel görünümlü "piss insanlarla" nasıl barınırım bilemiyorum. Şşşş "susss Sibel" diyen sesi de duyamıyorum. Kendi kendime arada tekrarlıyorum.
-Sibeelll sakin ol kızım.
-Anne yoruldum.

kelek karpuz...ilaç yerine ((:

2008-02-02T02:08:00.000+02:00

Buzz gibi İzmir gününden çıkmayan sesimle arada hönkürdeyerek sesleniyorum size. Öncelikle kusura bakmayın, ziyaretinizde de benden hastalık kapmayın!! Öyle fena, bakın bahsetmiştim ya geçmiyor kolayına. Artık kabul günlerine de başladım. Geçen akşam(2 gece önce) sevgili olan deli iki arkadaşım beni aradı. Ufak bir arabuluculuk yaptım aslında sevmem ama ikisi arasında ki uyuma kayıtsız kalamadım. Güzeller, yakışıyorlar sonrasında da gezip-tozup, hayatlarını daim ettiriyorlar. Telefonun sesini dışarıya verdikleri için(her defasın da) ikisiyle birlikte konuşuyordum ve bir kapris bir kapris ben de geçen gece anlatamam.

-Biz evleniyoruz seni de şahit yapıyoruz ne dersin!!
-Süper derim((:
Sonrası kakara kiriri vee...
(Damat adayımız);
-Pazara iyileş maç keyfi var bizde ona göre. Yapabileceğimiz ne var canım bi isteğin var mı bu arada?(hastayım ya)
(kutlama falan yook hak getire, ben boğaz derdinde hehe)
-Ayyy çok fenayım(çıkmayan sesimle bir kükrüyorum ki). Ayy canım da bir karpuz çekti ki. Var mıdır acaba valla sevinirim aslında hehehe:))
-Valla bulurum Sibel ama kelek olur yer misin!!
-Bi İstanbul'a falan bakın oralarda bulunur. Seralarda olmalı canım hamileler, kaprisliler, "hani kız verenler için" ;)) hehehe
Vee ertesi gün 1 torba ilaç getirmişler hediye bana;)
Keyfim yine de iyi; Allah herkese önce sağlık ve yanında-ardında da sonsuz bi keyif versin:))

Veee mimlendim. Canım Damlam'ın(Sudamlam) sayfasından geldi "mim"im. O merak etti ben de yanıtladım(:

Ekran görüntüm yani masa üstüm;
*Renkli değil kapkara bir görüntü var ekranımda. "None" ayarında.

Yapmak isteyip de yapamadıklarım;
Yoktur aslında. Öncelikle şuna inanıyorum ki isteyip de yapılamayacak hiç birşey yok aslında. Gerçekleştirilemez birşeyse hayalin, o hayali kuracak kadar delisindir bence. Eğer "istedim" diyor da gerçekleştiremediğine inanıyorsan da bir yerde mutlaka bir şeyler uğruna amacından vazgeçmişsindir.
Tıpkı; konservatuvara gitmekten vazgeçtiğim gibi,
Tıpkı; okulumun mühendislik bölümüne devam etmediğim gibi,
Tıpkı; evlenmeyi isteyip de gerçekte o cesareti gösteremediğim gibi,
Tıpkı; bulunduğum iş yerinden ayrılıp yeni bir adım atmak istediğim halde denemediğim gibi,
Tıpkı; daha sürüp gidecek olan "tıpkı"ları yazmak istediğim halde sizi baymamak adına şu anda bu "mim"i bitirmek zorunda olduğum gibi;))
.
.
.

Hayatta en keyif aldığım şeyler;
*Tatile çıkmaya karar verdiğimde; izin dilekçemi müdür beye sunmak(:
*Alışveriş yapmak(özellikle kozmetik, kullanmaktan öte almaya bayılıyorum ama)
*Sıcak günlerde sahilde güneşlenirken çalışan arkadaşlarımı düşünerek anıma değer katmak:)
*Her Cuma iş yerinde haftasonu planları yaparak ortamdan kopmak(:
*İstanbul'a aşık biri olarak evde ki son gece oraya gidiiip gidip gelmeleri yaşamak(:
*Bir bebeği kucağıma alıp benimmiş gibi davranıp, hava atmak(:
*Her sabah blok yazıma yorum geldimi heyecanını yaşamak(:
.
.
.
Benim mimlediklerim ise Desertwind(Nalan), TatlıCadı(Aslı), Lalenin Bahçesi(Lale abla) ve sevgili CEMCE7
Keyifli haftasonları...

uğursuz '3' ile anlamsız '0' =Yeni Yaşım

2008-01-30T21:31:00.000+02:00

Aaa blog sayfamın punto ayarları yok oldu/muş. Haberim yok hep böyle mi olacak; o zaman yeni punto merhabaa((: Şöyle keyifle yazı yazacaktım ki ne yazacağımı unuttum bu telaşla. Haftasonunun tam başı olan keyifli günlerin habercisi cuma günü eski arkadaşım, şimdilerde keman hocam aradı. "Hayırsıızzz" diye. Bu ara aldığım telefonlarda kulağıma çalınan ilk hitap kelimesi bu; "hayırsız". Sağolun size de diyesim geliyor ama bahane yok ki nafile. Ya da selamı var ....'nın o hayırsıza selam söyle dedi şeklinde ki içerlemelere. Araya giren hastalığım ve tatil telaşı yok toparlanması derken uzak kaldım galiba arkadaşlarımdan.
Yapmam gereken o kadar çok şey var ki bunların içinde en zoru kilo vermek galiba. Bunu planlarken bile yiyorsun 7/24 yiyorsun. Birine ev gezmesi yapsam soluğu boş tabağımı mutfağa bırakırken buluyorum. Sohbetler "ne yaptın, nasıl ağırladın, üff harikaydı, al bak tarifi...v.s." şekilli oluyor. Zor zor bu devir de çok zor, ortada yeni model çikolatalarla yepyeni tatlar varken "mm yok ben almıyım" şekilli kalıp yaratmak. Benden çıkmıyor, çıksa da falso veriyorum ağzımın suyu akıyor. Bi on yıl önce demiştim anneme beni doktora götür diye. Espri sandı, değildi. Neden benim her gördüğüm şeyde ağzımın suyu akarken arkadaşlarım "şaka yapıyorsun daha yeni yemedik mi" diyorlardı!! Anlayamadım aradan uzun zaman geçti. Ağzımın suyunun aktığı o dönemden bu döneme sanki yediklerim saklandıkları yerden çıkmaya başladı. Yaş otuz gerçeklerle yüzleşme vaktiymiş. Her şeyin biir bir ortaya çıktığı, iyilerin kötü, kötülerin iyi olduğunu görme vakti. Tam ortasında nötr değerlendirmelere en yakın noktaymış burası. Elinde avucunda ne varsa ortaya koyma vakti bugün. Gün bu gün ve içimde acımasız düşüncelerde boğduklarım, arkamı dönüp sıkı sarıldıklarımı gördüğüm gün. "Pişmanlıkların olmadığı" söylemlerinin saçma olduğunu düşündüğüm gün. Pişmanlıklarımı kabul edip "asla" demekten yine korkup "yapmamalıyım" dediğim, yaparsam ardındakileri görebildiğim gün. Büyüdüğümü gördüğüm, hayatımın bana ait olmadığını bildiğim, ayaklarımın yere alıştığı, topuklarımın zamanla nasır tutacak kadar yorulacağını bildiğim gün. Yaş otuz. Yerinde oturanları kaldıramayacağımı anladığım, idare edilme zamanın yavaş yavaş yaklaştığı gün.
Belli ki bugün ki sinirle değil her günkü hissettiklerimle vardığım sonuç bu. Üçün(3) önündeki, yaşımın sonundaki sıfırın(0) kattıkları kadar anlamsız ve güçsüz. Halbu ki önüne katmış sıfırı ve savarken yerine dördü kendisi bilmez ki uğursuz bir ÜÇ(3)'tü.

Ya da daha önce söylediğim gibi;
Yaş "30" Evde Yokuz((: (ESKİ YAZIM)

BEN-annem, kırmızı kız, O-annesi ve zaman

2008-01-22T21:44:00.000+02:00

Üniversiteyi kazanıp yurda geldiğim ilk gün tanıdım onu. Elimde valizim vardı, yine en kocamanından bir kırmızı kız. Onun da vardı en kocamanından bir tane. Annem vardı bir yanımda diğer yanımda babam. Onun da öyle, bir de ablası fazladan. Duygusal, şaşkın bir gündü, ailemizin bizi bırakıp gideceği o gün. Cesaretim gitmiş dişçi koltuğunda ki o korku sarmıştı içimi. Öyle bir gündü, içimden ailemle kaçıp gitmek gelmişti geldiğim küçük kasabaya. Onun da öyleydi, o bakışla karşılaştığım da anlamıştım yalnız olmadığımı. İçimizde küçük kıpırtıları saklamaya çalıştığımızı görmüş/tüm. İlk merhaba dediğim kişiydi kosskoca şehirde. Ben de ilk merhabasıydım onun kosskocaa şehrinde. Anneler daha bi buruk olur evladının içinde korku olunca, evlatların ilk hakları/tüm hakları önce anneye verilir, evlat anneye emanet edilir ya taa doğuştan varoluştan bu yana... Bizimle yukarı çıkma hakkı da anneye verildi bomboş koridorlu soğuk binada. Ben vardım annem vardı. O vardı annesi vardı. Birlikte çıktığımız o merdivenlerden, sonrasında yıllarca birlikte inip çıktık onunla belki bin defa. Birlikte kaçıp sığındığımız evler oldu yüreklerimizde. Koccamaan kırmızı kızla taşımıştık o gün geçmişimizi o soğuk binaya ve "merhabayla" paylaşmıştık tüm yaşadıklarımızı. Bir bir çıkardık kırmızı kızdan her şeyi biir bir... Bir bir geçti seneler yıl 1997'di. Annem vardı annesi vardı. Sonrasında ben kaldım bi kosskocca şehirde okul bitti o da kaldı benimle birlikte, kaldık. Sonra hayatıma biri daha girdi o evlenince.

Büyümek kurallaşmakmış biraz da. Büyüyünce zaman önemli oluyor, eve giriş saatleri erkene alınıyor, uyanınca anne-baba gibi işe gidiliyor. Büyüyünce insan yoruluyor. Sen yorulmasan da yorulanlara uyuyorsun onlar yorgunsa hayata ayak uyduruyor büyüyorsun. Kurallar alıp başını gidiyor. Kısıtlı zamanlarında görüştüğün daha az kişi oluyor ve bu anlarda görüştüğün kişiler en kıymetlilerin oluyor. O kişilere değerini biraz da zaman kazandırıyor. O zamanın içinde ki toparlanışlar, göz yaşları koccamaan bir kırmızı çanta içinde taşınıyor. Ben vardım o vardı ve aramızda bir kırmızı kız. İçinde alemiz, geçmiş zamanlarda ki her şey vardı. Biz böyle olduk 10 yıl sonra artık ortak bir çantamız(kırmızı kız) vardı en koccamanından. Zaman vardı bizi sınayan birbirimize bağlayan. Kısıtlı zamanların büyük arkadaşı o.

-Sibel ama üzülme sana acı bi haberim var.

-Biri öldü dimi noldu!! Dur söyleme(yatakta doğruldum, gözlerimi yumdum sımsıkı). Şimdi söyle, NOOLDUU!!

-Sibel biz dün annemi kaybettik.

----

Nedendi, iyiydi, şakaydı, gerçekti, sonra hayat çok kötü oldu, basit kaldım ben, küçüldük hepimiz yaşamın içinde, oyuncak kaldık.

Safranbolu gezimin 2. günü. Telefonda. Ağladım. Sadece ağladım. Sadece bu. Bu kadar. Başka bir şey yapamadım. Acıydı. Ağlamak güzeldi ama bu kadarı acıydı. Kapattım teli yine açtım. Yapabileceğim bir şey olmalıydı. Bu bayram ben Fatma teyzemi aramamıştım. Artık bir şey yoktu.

Haftasonu ona gittim anca gittim anca geldi çünkü. Ben vardım annem vardı, Ülkem vardı bir dee Fatma teyzem vardı. Ülkem annen vardı yanımızda çünkü SEN vardın Fatma teyze vardı.

Ağlıyorum şu an, yine. Zaman yanıbaşımızda, çantamız aramızda yol alacağız. Annemi de yanımıza alıp konuştuğumuz gibi hiç ayrılmayacağız seninle. Biz hiç birşeyi unutmadık unutmayacağız.

"Öğrenmek aklımıza neden gelmedi" dediğimiz Fatma teyze mantısını belki bir gün o tatta yapmayı başarırız seninle;))

şarkı söylerim size "mırr..." İzmirceğ

2008-01-17T21:00:00.000+02:00

Ben İzmirli'yim. O zaman napıyoruz her İzmir'li gibi hasta oluyoruuzz. Evet ben de nihayet hastayım. Nihayet tabi, bekliyordum dört gözle. Gardımı almıştım yani baştan. O yüzden şaşırmadım, neden araştırmadım, "o kadar da dikkat ettim" sözlerini boş yere sarf etmedim.

"Kordon'da gezmeyi biliyosunuz ya, yaaa;)"

"Trafik yok ohhh 10 dakkada evde ne kıyak valla;)"

Tamam gereği neyse yaparız. Birlik var bizde, böyle de İzmirceğ hasta oluruz hep birlikte. Ana haberlere konu olan İzmir hastalığı şimdi benim bloğumda. İçimden bir ses kuss diyor, karnım bişiler mırıldanıyor, aklım hazırsın bekliyordun yılma diyor. İçimden ne gelirse bu ara onu yapıyorum. Şimdi İzmirceğ bu iş sürecek ortalama 1 hafta. E nerde kaldı benim hayallerim ben hep hamile iken kusmayı hayal ederdim:( Böyle boş boş değmiyor valla sırf milliyetçilik adına.

İşe geldim iş olmasa da, sonra kapris çekecek oda arkadaşım da yok ki yanımda. Yan odaya gitsem ilk uğrak yerim lavoba olunca yerimden memnunn düşünürken hımm "kime kapris yapsam "mırr"lasam" diye(öyle sesler çıkardım gece hep anneme) size geldim.

Anlatabildim mi beni dikkate alın burda herkes aynı ya beni kimse tınlamıyor kii ne yapayım. Beni kabul edermisiniz evinize Sibell hasta "mırrr..."

Hastayım hasta

Canım ister pasta

Gel gidelim dansa

Orda yersin pasta

"mırrr..." :((

"yolluk"

2008-01-16T20:50:00.000+02:00

Haftasonu annemle birlikte Yalçın Menteş'in tek kişilik oyununa gittik. Oyunun adı "yolluk". Yalçın Menteş kendi hayatından esinlenerek hazırlamış bu oyunu. 35 yıl alkol bağımlısı olarak yaşayan ve gösteri günü itibariyle 12 ay 17 gün evvel bıraktığı alkolün kendince giriş-gelişme-sonuç şeklinde yaşantısına etkilerini yansıttı bizlere. Gerek komik anıları ki gerçekten komikti, gerekse alkolik olduğunu kabul etmediği o günlerde yitirdiklerini dile getirişi ciddi boyutta ağlattı kendi dahil tüm konuklarını.

"Yolluk"u duyduğumda ilk hususta aklıma "şıllık" geldi(((: Vallahi ne yalan söyleyeyim alakasız ama içimden "aa ne biçim bi oyun!!" geçti algılama süremin sürdüğü bi beş saniye süresince. Ne biliyim "yollu" gibi mi geldi artık bilemem de çağrışım işte:) Sonra dedim ki "aa otobüs yolculuğunu anlatan bi oyun galiba bu" yola çıkacak yanına bi-iki çıkın da alacak haydaa. Ama öğrendim ki "yolluk"; Rum zamanından kalma bi gelenek olup meyhane sahibinin(şimdinin bar-pavyon sahiplerinin) hesap ödendikten sonra ikram olarak müşterisine gönderdiği ikramlık içki. Yani şimdi bizlerde cila tabir edilen tarzda içilen son içki. Tabi onun da alkolikler dibini çıkarmış nezaketi bi yana atıp "atsana bana şurdan 1 şişe cila" diyerekten bu ikramlarında anlamı pek kalmamış.

Alkolik olmak hiç de zor değilmiş; bir yudumla başlayan ve sonu alkolik olduğunu kabul etmeyeceğin bir bağımlılık içerisine seni alarak şu işimi de bitireyim de gidip bi içelim odaklı hayatını ele geçirmesi. Ailemde olmasa da arkadaş çevremde de anlattıklarına benzer kişiler vardı ve öyle düşünmemiştim yani alkolik olmak zor sanırdım bende. Ama sorduğu sorular ve benim kendimce verdiğim cevaplarla çok arkadaşım alkolikti o zaman. Sonra bağdaştırdığımda yıkılmışlık çoktu onlarında yaşamlarında. En kötü şeyi söyledi eski alkolik izlenimleriyle; onların hasta olduklarını düşünmeden hor görerek arkalarından gülmek. Bunun yerine alttan almak gerektiğini, yönlendirilmelerini ve "sarhoş işte" diyip kaçmak yerine dinlemeliymişiz ki onlarda bizi dinlesin zamanı geldiğinde. Ama sınırsız bi zaman karşılıksız bi beklenti. Çünkü sonrasında "ben alkoliğim ve bunu bırakmalıyım" sözlerini sarf eden kendi olmalı ve bu son söz sonrası savaş sabırla kazanılmalı. Yakınındakilerle, yanındakilerle...

bitse de aynı; aşk da tatil de...

2008-01-12T00:38:00.000+02:00

Çantalar boşaldı ve sanki büyük bir nefes sandığım tatil etkisini yitirmeye başladıkça sıradan diyebileceğim yaşantımı tekrar derinden solumaya başladım. Yüzümde ki etki hala geçmemiş bu arada, yani tatilin güzellikleri hala yaşanmakta. Bunun hep böyle gitmesini istiyorum. Mesela sabahları tekrar keyifle kalkmaya başladım. 2007'de yaşadığım kötü bitişleri gittiğim yollarda bıraktım. O benim meşhur ağaçlarım vardı hani, eskiden beri yapraklarına yaşantımdan parçaları, gözyaşlarımı bir bir astığım. Orada da aynı, bir bir içimdekileri astım. Atmadım başım üstüneydi, sadece astım.

Sabah keyifle kalkar oldum. İçimde bir umut 2009'a doğru ufak sınırlı mutluluklarla bir ömürlük keyifler yaşar oldum. Sabah tek telaşım, makyaf yapmak oldu. Malum uykumdan kısıtlamayınca şipşak mucizeler bekliyorum temkinli ve biraz yavaş ellerimden. Keyifle ağır adım emniyetle ölçekli yemek yapar gibi de makyaj yapıyordum. Ama tekrar pratikle oldukça hızladım. Bi siyah göz kalemi derdim var ki başa bela, şunu anladım bir kez daha; temizleme ürününün kalitesiyle makyaj malzemesi ya doğru orantılı olmak durumunda ya da kalem kaliteyi başta çekmek zorunda. Yoksa ne yaparsanız yapın mutsuzluk damgasını yer "ağladın mı Sibel neyin var!!" şeklinde adınızı görürsünüz benim ismimin olduğu yerde((: Bu tatil bana yaradı makyaj yapıyorum, tekrar uyumlu giyinmeye başladım, çaba sarf etmeden planlar yapabiliyorum artık. "Öff istemiyorum kimseyi görmek" telaşım bitti hafta sonları full yaşar oldum. Kendimi ne zaman kimler için eleştirmem gerektiği gerçeğini öğrendim. "Bir al bir ver ki kendinden bir şey kaybetmeyesin" sözüne, yani başa döndüm. Dozunu kaçırdığında çok büyük kayıplar yaşıyor insan. Karşındakini tembelliğe ittiği gibi; "nasılsa yapar, onda sınırsız bir sabır var" oluyor. Bu da zaman geçtikçe taşıması ağır bir yük olarak başını yavaş yavaş öne eğiyor/muş anladım. Anladım ki fazla sevgi insana uzuuun tatillere, çok düşünmelere, vericiliğin sonsuzluğunda elinde ne var bakmadan sonrasında deriin bir sensizliğe sebepmiş.

Aşk da tatil gibi bitse de onu hatırlatacak şeyler mutlaka kalır. Dün Nalan'ın blog yazsını okudum. Sadece yazısının ufacık bir bölümünde şöyle demişti ;"...Valla DVD'yi seyredince bir kez daha 'aşk' yoktur fikrim pekişti.Yani vardır da , kısa sürelidir ve kullanıldıkça tükenen birseydir.O yüzden de en güzel aşklar kavuşulamayanlardır.Haaa , derseniz ki , uzun yıllardır birbirine askla bağlı yaşayan çiftler ne oluyor , o 'aşk' değildir bence , o 'sevgi'dir."

Ne güzel yazmış dimi Nalan, amaa ben yaşadığım o derin duyguya ve bana yaptırdığı çılgınlıklara kulp takmak isterken en uygun kelimeyi seçmiştim bir kere. Onun adı "aşk"dı ve ben bu yüzden sabırlı, anlayışlı ve hala mutluydum ya!!:)) Sonrasında bi yorum yazıyım dedim şöyle keyifle ve başladım anlatmaya. O kadar anlatmışım ki bu anlatımım üzerine msn'de Nalan'la kıkırdaştık bile...

-Nalan ben sana yorum yazarken biraz abartmışım galiba ve ben yayına verdiğimde baktım Lale Abla yazmış da bi yorum yayınlamış bile!!

-Olsun ben çok beğendim:)) Evet biraz uzun olmuş ama güzeldi hatta bundan yazı bile yazılırmış bloğa.

-Sende mi:)) Bende bittiğinde işin ciddiyetinin farkına vardım bi yazı yazılırmış valla bu hususta.

ve sonrasın da birlikte gülmece(((:

İşte malum yorumum;

Küçük şirin adam büyüür büyüüür yürekte, baban olur. O büyük adam öyle kaprisler yapar ki gün gelir anlarsın ellerinle beslediğin bebeğindir. Gün gelir sana verdiği güvenle sırtını dayadığın dostun, gün gelir "aslaa" dediğin her şeyi sana yaptıran kahramanındır. Kahraman olur büyüür büyüür. Kocan olan bu adam gün gelir baba olur, gün gelir en az sen kadar değişir. Kalbin deli gibi çarpıp, ayakların havada bakarken gözlerine, sonrasında ayakların yere bastı diye mi "aşk" olmaktan çıkar adın!! Gözlerim seni arıyor, sensiz yapamıyorum diyemi sen benim alışkanlığımsın!! Zaman geçtikçe her şey değişir, benle sende değişiriz elbette. Ama aynı sabırla başlama gücün varsa içinde o yine "aşktır", aynı belirtileri göstermese de. Zaten boynuna atlayamazsın eskisi gibi, yaşın geçmiştir bir kere, ayakların tutmuyor diye mi bu öfke.İçinde aşk olmayan hiçbir duygu ölesiye özlemi yaşatamaz ve var olan bu duygu kavuşunca adı aşksa zaten unutulmaz. Aşk imkansızlık değildir yeter ki aşktan fazlasını isteme. O imkansızı gerçek yapar bir ömür ve aşıksan sana ara ara mucizeleriyle görünür.

Gönlümdeki bu güzel sevgiye beni inandıran kişiye sevgilerimle...

döndüm-dolaştım;DÖNDÜM((:

2008-01-05T03:36:00.000+02:00

Ben bu ben değilim; tatilde ben değiştim. İyiyim iyiyim çok iyiyim. "Ne güzelmiş çalışmamak oohh" demedim, bizzat bunu damarlarımda hissettim geçen 14 gün:)) Yapmak istediğim her şeyi yaptım mı bilmem!! Zaten yapmakta elbette istemem, önümde bir ömür var daha benim. Ama en azından evde olsam bunu bende yaparmıydım dediğim sabah programlarını bile 5sn. ile 5dk. arasında da olsa izledim. Zevkliydi, sabah sabah hiç bu kadar ani duygu geçişleri yaşamamıştım. Konuşulan mevzulara ve mercek odaklı ağlayan insanlara anlam veremediğim gibi anlamsızca bir sürü küfür ettiğimi saymazsak oldukça eğlendim.

Haydiii şimdi kız isteyelim. E haydii...

Ne oldu şimdi ne kızı oluyor insan abuk surat ifadeleriyle dimi!! Hatta biraz da dudaklar aralanıp ağzı açık kalıyor. Konular ekranda bir anda böyle değişiyor da birbirlerini bile istiyorlar orda. İçimden size o anın şaşkınlığını yaşatmak geldi:))) Sabahları televizyon böyle bir şeydi. Evde kimse yok, herkes çalışırken oohh ben evdeydim ve arada çamaşırları bulaşıkları yıkarken french eşliğinde gözlerim ekranda "yok bu renk de olmadı" şeklinde oje şımarıklıklarımı yaşattım kendime her gün ve an. Beğenmedim sildim canım istemedi yeni bir renk beğendim. Kendimi bana ait o sıkıştırılmamış kadın zamanlarımda çok da özel hissettim. Yeni cilt bakım ürünleri aldım ki şu iki aydır biraz abarttım. Ama olsun inanın hepsini yarıladım. Estetik olmadım ama peelinglerle yüz keseleriyle fazla uğraşmış olmalıyım ki(sabah-akşam) bir süre sonra yüzümün değiştiğini fark ettim. Tatilim elbette sadece bunlardan ibaret değildi ama acaba bende ki şaşılası değişikliği sadece bu bakımlarla mı elde ettim diye de şimdi aklıma geldi. Sabah beni gören simitçi amcadan arkadaşlarıma kadar herkes yüzüme gülümseyerek bakarak bir "oooo" hitap şekilli sohbetlere başladılar ki insanda bağımlılık yapan cinstendi((:

24 kilo valizi son dakikada hazırlamak çok keyifliydi, kafayı fazla yormaya gerek yoktu tatil üzeri. Malzemeler dolaptaki her şeydi ve yapılışı çok kolay devasal bir valiz ki at kapat şekilli. Yani yola çıkışım bile keyifliydi ama nereden bilebilirdim ileride bu valizle beni zor günlerin beklediğini:( Her ne kadar yedek bir çantayı dev valize atsamda(ki "dev valize, kızmızı kız" diye hitap edeceğim) çok şekilli tatil planımda durak noktası Zeroşumun eviydi. Odasına yakıştırmaya çalıştım kırmızı kızı orta yere bırakırken, gözlerim gitmeye yakın sanki alışır gibi olsa da... Zehram'a ve ailesine 14 gün boyunca değiş-tokuş amaçlı her gelişimde abuk zamanlarda(bayram-yılbaşı) bile gösterdikleri anlayış için teşekkür ederim.

Zehra, Hande, Nilüfer ve ben gırgır şamata karsız tasasız çıktık yola Safranbolu'ya yaklaşırken karı gören biz 3 İzmir'li attık kendimizi yola. Biraz yuvarlandık karlandık sebeplendik. -8 dereceyi gören biz İzmirliler adına, daha ilk gün dedim kesin İstanbul'a döndüğümüzde yatak döşek yatacağız diye ama olmadı, temiz hava ve arınmış ruh halim beni yalancı çıkardı. Panzehir görevi görerek burada herkese bunu anlatmamı sağladı. "Ben hep hastayım ya; bünyem değilmiş problem olan doğalgazın yoğunlukla kullanılmadığı İzmir aslında havasıyla İstanbul'dan çok daha pismiş" Şu anda tüm çalışanlar hasta her zamanki gibi ve ilk defa başı çeken ben sağlam bir bünyeyle dedim ki 2008 merhaba...

Safranbolu gezimizde;

Safranbolu'nun konaklarını,

Biz de 3 gece konakta kaldık tüm ziyaretçiler gibi. Kalafatoğlu konağı bizi Kore'li daimi misafirleriyle karşıladı ve taştan lobisinde ilk nefesi aldık. Sonrasında 9 kişi "papaz kaçtı" oynadığımız bu taş duvarlı dinlenme yerinin aslında büyükbaş hayvanların mahali olduğunu öğrendim. Yani her konağın gibi ahırmış kendileri. Olsun güzeldi; galoş giyerek odalarımıza çıkmakta(ahşap zarar görmesin diye), gündüz kaloriferin yanması yasak olduğu için(çevre kirliliğine önlem amaçlı uygulama) banyo yapmaktan korksak da, konakta ki Koreliler'in uyku saatlerine pek uyum sağlayamayarak kısık kahkahalarla odamıza çıksak da ve hatta ahır kokusu solusak da çok güzeldi konakta yaşamak çook. Hayaller kurdum gözüm tahtalara dalarak bunu neden yapmışlar ki diye düşündüğüm çok şeyin süs amaçlı olduğunu öğrendikçe keyif aldım o zamanda yaşamaktan. Kısa süreliğine de olsa zorlu amaçlardan uzak süslü girdim yeni yıla((:

Çeviriköprü Konağı'nı,

Bu güzel konak ilgili personeli, lezzetli yöresel yemekleri ve eşsiz manzarası eşliğinde yapılan bol çeşitli sabah kahvaltısı ile biliniyor. Bence bir de bol kahkahalı sohbetimiz, kankamın(Koray) sadece bana özel baktığı havadan nem bulut kapıp yağmurlar yağdırdığı kahve falı ve Hande'nin bana patates kızartması yüzünden ciddii alınması unutulmazdı(((:

Çeviriköprü Kadıefendi Tesisleri Tel:(0370)7372493-7372203-7372208 Kastamonu Yolu 12. Km.SAFRANBOLU

Arasta Çarşısı ve meşhur Cinci Hanı,

Çarşıdan bol "kepçe" aldım ama minik şirin bakırdan yapılmış kepçe. Sosluk ve bardaklara rahatlıkla ayran koyabilmek için kullanılabilir, uygun fiyatlı güzel bir hediye çeşidi. Tahtadan yapılmış aynalar, taraklar, sandıklar v.s. dikkatimi çekmedi değil. Haa bir de sevenler için elbette bolca safran satılmakta. Cinci hanıda hemen orada; eskilerde kervanların uğradığı şimdinin gecelik konaklaması 140,00YTL olan konaklama yeri. Alt katında da restaurant kısmı bulunmakta fiyatlar çok da uçuk sayılmamakta.

Kankam Koray'ı,

Koray'cım bak işte tescillendin(((: Kuzenimin senelerdir arkadaşı olur. Kendisi iyi, dürüst, yakışıklı ve bekar bir bey. Bilgisayar işi ile uğraşıp Malatya'lı olan, iyi kahve falı bakıp orada 4 bayana eşli eden arkadaşım çok da iyi bir rehberdir bu arada((:

Yani ekibe bir kişi daha katıp sonrasın da çokca arkadaşları da ekleyip "hadii hadii" eğlenceli gecelere istinaden abartıp konağın bahçesinde eksi derecede mangal yapıp üzeri soğuktan donmuş rakımızı yudumladık. Dikemedik aslında soğuktu sadece yudumladık. Gece 3'de dağda karların içinde lastik yakarak ısınma amaçlı lastiklerin etrafında çevirme misali dönüp durmayıda eğlence haline dönüştürüp, lastik kokan kıyafetlerimizi de bagaja atıp ertesi gün yola çıktık.

İstanbul'da bir çok arkadaşımı gördüm ama içlerinde iki buluşma bende daha bi önemliydi. İlk buluşmamdı bu arkadaşlarımla; Cumhur ve Aslı. Cumhur'a çalıştığı halde zaman ayırdığı için ve geçen aya kadar yazılarını yazdığı ama şimdi kapanmış olan teknoloji televizyonunu bana gezdirerek, o sayfasında anlattığı günleri orada bana da birebir yaşattığı için teşekkür ederim. O televizyon birileri için önemliydi ve benimde uzun bir süredir akşamları takılıp kalarak takip ettiğim bir kanaldı. Ama orada sadece bunu değil emek veren gençleri de izledim, arkadaşımın o bitiş günlerinde içlerinde ki bitişi de değer verilmezliğin acısına da gözlemledim. Şimdi emekleri bölünüp her biri ayrı yerde olsa da öyle güzel dostlukları var ki buna Cumhur aracılığıyla tanık olmaktan çok mutlu oldum((: Cump teşekkür ederim.

Aslıcımla Merter duraklı İstiklal Caddesi yaptık. Güzel bir sabah kahvaltısı ardından onun Aslı olmadığını daha çok düşünmeye başladım. O günde 3-4 yazı yazacak kadar anlatımı yüksek Aslı'yı yüksek kapasitemle sündürerek tuttum bir de kilise de mum yaktırdım. Benim tatlı cadım gördün mü ben daha cadı çıktım:) Seni tanımak güzeldi ve hala hayal gibi. Sabahın kör vakti, hafta sonunda bana uyarak İstiklal keyfini bana yaşattığın için teşekkür ederim.

Yeni yıla kuzenim, eşi ve arkadaşlarıyla girdim. Kuzenim bende çok değerlidir. Biz birlikte büyüdük ve büyürken de ilk olan çok şeyi birbirimizle uzakta da olsak yakınen paylaştık. Çok şeye birlikte tanık olduk onunla tıpkı 2008'in ilk anları gibi.

son sobeyle yeni yıla merhaba((:

2007-12-18T21:35:00.000+02:00

Tahminimce yılın son sobesi bu!! Hem tatlı, içimde bir keyif olan sevgili Nalan'dan(Desertwind) geldiği için hem de tatil öncesi kendimi tanıma provası olduğu için 2008'e cevapsız sorular bırakarak çıkmak istemedim.

Yemek olsam ne yemeği olurum?
Kumpir olur; içimi açar dilediğince doldurup tıka basa doymasını sağlardım insanların. Ben kumpirim ben de çeşit çok, her damağa uygun bir şeyler mutlaka bulunur((:

Müzik aleti olsam ne olurum?
Keman olur; en etkileyici tınıları ben veririm. Yeri gelir ağlatır, an gelir zıplatırım insanları yerinden. Hem belki kendimi Sibel'e tanıtır keman derslerinde ona faydalı olurum((:

Araba olsam ne olurum?
Limuzin olur; en özel gecelerin ve özel günlerin tanığı olur "waww" sesleriyle ruhumu doyururdum((:

Aylardan hangisi olurum?
Nisan olur; baharı müjdelerdim herkese. Adımla çok şiire konu olur ve gözleri doldurur, yağmurumla toprağa ümit olur ve renk verirdim çiçeklere((:

Ayakkabı olsam ne olurum?
Spor ayakkabı olur; rahatlık kadar tüm gücümle hava şartlarına da ayak uydururdum. Yaz-kış vazgeçilmez olur her ayakta can bulurdum((:

Kıyafet olsam ne olurum?
Şal olur; omuzlarda asilliğimi korurdum. Aynı zaman da ısıtır, terlettiğimde ise zora koşmadan sandelye arkasında sallanırdım((:

Bitti ama benim için;) Benim cevaplarını merak edip sobelediklerim ise TatlıCadı Aslı, Angel Aslı, sudamlam ve şekerpembe :))
Ne zormuş başka birşey olmak. Küçükken sinek olmak isterdim; her yere girip çıkmak, havada uçmak, gizli kalan şeyleri su yüzüne çıkarmak adına sinekli hayaller kurardım. Şimdiye kadar çoktan ölmüş bir sinek olacaktım ama o kısacık hayat bana neler sunar, ne kadar mutlu ederdi beni bilmem!!

Bu gece yola çıkacak ve rutin saatine kadar da iş yerinden çıkamayacak biri olarak valizimi hazırlamadığım gibi bir de akşam saatine sıkıştırdığım manikür randevusuyla rekora koşuyorum. Çok hevesli olup da ne alıcam yanıma kaygısını yaşamamak uğruna gerçeklerden kaçarak kendini sıkıntıya sokma rekoru benimki. Vallahi((: Ben her hususta böyleyim diyebilirim. Sıkışık iş yapmayı sevmeyen biri gibi gözükerek önceden planları yapar, uygulama kısmını fazlaca sona bırakırım. Yumurtanın sıkça dayandığı son dakkacılardanım.
İstanbul'da görüşme imkanımız olursa birkaç arkadaşın yüreğiyle bir gözüne de değip karşılıklı muhabbetle şöyle keyif çayı içeceğim. TatlıCadı Aslı'm, Cumhur'um ve Ediş'im... Nasip bakalım;)
Önümüzde ki 2 haftaya dair söylenmedik bir söz bırakmak istemiyorum. Bloğuma olan bağımlılığım bilindiği için kızlarca(kime gitsem gece sarhoş kafayla bile iki arada girer gezinirim bloglar arasında) "sakınn Sibel" şeklinde bir ön uyarı aldım bile:(( Halbuki daha birşey söylememiştim(nerden bildiler ki nasıl aklınıza geldii)!! İşte bu sebeple; herkesin bayramını kutluyor ve 2008 senesinin güzel sürprizlerle hayatı daha yaşanır kılmasını diliyorum.
Sevgiyle ve sağlıcakla...

öyle mi böyle mi tatil stresi...

2007-12-14T02:20:00.000+02:00

Bir telaşdır gidiyor son 15 gündür. Ben böyleyim napıyım öyle mi şöyle mi şeklinde gelin telaşı yaşatıyorum bu ara çevremdekilere. Doluya koyuyorum çoraplarımı, almıyor. Boşa koyuyorum çizmelerimi, yer kalmıyor. Küçük valiz mevzu bahis değilken, büyük valizi Sibel taşıyamıyor. Tamam çek çekli tıngır mıngır alayım diyorum uçaktan atmasınlar bicilerimi diye vazgeçiliyor ve bu ara sık sık Ediş'e ve Hande'ye bu konuda dert yanılıyor. Arkadaşlar as kaldı asss:(( Biraz daha... En geç Pazartesi netleşecek valizin içi, dışı, biçimi ve hatta tamaaam çorap seçimi... Yok yok bilirler toplanır çıkarım yola ben 1 dakikada ama; hep halihazırda bir diş bir saç olmak üzere iki fırça, çamaşır, makyajla önce boyama sonra arındırma bicileri vardır kenarda. Yani hızlıyımdır aslında. Ama dert oldu kara ayrı bot gezmeye çizme mevzu. Kaz tüyü kabanın yanına asortik ceket modu. Araya giren renk uyumlarıyla, ziyaret edilecek ev sayısına pijama uydurma mevzusunu da katınca ohoo tam oldu.
Eskiden aşk heyecanım vardı ayy geldi gelecek diye. Heyecandan ne giyeceğimi bilememek, yemeden-içmeden kesilmek ve böyle vıdı dıdılar vardı pat diye buluşacağımızın belli olduğu o sınırlı günlerde. Şimdi onun kadar olmasa da yine de böyle bir heyecan var işte. İştahımı kesecek kadar doyurucu olmasa da kafamı meşgul edecek kadar sıradışı. Sıradışı yapan göçebe hayatı yaşayacak olmam; İstanbul'a, Safranbolu'ya ve tekrar İstanbul derken şehir içi hesaplamalar girecek devreye. Nereden girsem de şehre, en değerlendirilebilir şekilde ayırsam vaktimi sevdiklerime diye. Aşkın yerine tatili heyecan diye abartma durumunu yaşıyorum galiba. Hayat bu işte eğlen coş şeklinde kendimi soktum bir moda duramıyorum. Çok düşünüyorum çok acaba şemsiye de alsam mı şu küçüklerinden diye!!!(ciddiyim düşünüyorum dedim size)

hayatı teğet geçmek((:

2007-12-12T01:02:00.000+02:00

Kendinden çok da emin olamamak, ne istediğini bilememek, beni en çok ne mutlu eder düşüncesine yanıt bulamadan hayatı teğet geçmek var aldığın nefeste, toprağa uzanan bağlantıda geçen her anında, yaşamda...

Hayatın gelip geçici olduğunu bilerek yaşamak var; kendini bilmeden, ispat gerektirmeden, risk almadan, sevmekden payına düştüğü kadarını alıp başın dik dimdik dimdimdik ve daha dikine yaşamak var hayatı.

Korkmak var içinde insanların olduğu ortamlardan, içine kendini koyup dışında kalmak var. Dışındalığın getirdiği yalnızlık, tek başına anlamsızlık var dünyanın/çemberin dışında.

Sen varsın o var; iki kişi var zannedip çoğul yaşayarak mendil örtmek var görünenlerden şikayetçi tanık gözlerine.

Hayatı çok sayıp yok olmak var çemberin üzerinde. Çok sayıp zıplamak var değmesin ayaklarım yere, çok deyip unutmak var yeniliğe açık gönüllerde, çok deyip deriin derin almak var nefes diye, çok çıkan sözün çok sıçradığı yer var ortaya attığın sürece.

Susmak güzel diye korkmak var susmaktan. Güzel her şey biter diye suss, nazar değer diye suss... Güzel olan her şey gibi o da biterse eğer dediğin an susma. Biter diye korktun di mi!!! Biter.

Hayatta asla dediğin her şeyi aslıyla yaşamak var ve aslının içinde yaşam var. Yaşamda senin gibi bir sürü insan, içinde duygular, hatalar, alınan nefeslerin yanında çalınmış yasaklar, mutlu olmak kadar görünmeyen yalnızlar var. "Bir ben"ler toplanmış dünya kadar. Ortada olmayan askıda binlerce dua var. Mesafeler insan saklar, çemberin üzerine çıkancıklar yarıçapın başlangıç noktasına erişemezler. Çemberin üzerine çıkancıklar koşmayı ve önlerini görmeyi bilemeden dengede yaşarlar. Ama yaşarlar; ben kadar.

Bütün Kazlar Toplandık

2007-12-05T03:30:00.000+02:00

Kalabalık bir kaz topluluğuyla bir arada tüm hayranlığımla Nihat Sırdar'ı meddah gösterisiyle izlemeye gittim. İzmir'de "kaz" olduğunun farkında ne çok insan varmış, gördüm!! Alem FM'de özellikle sabahları Nihat Bey'i dinleyen, "maksimum curcuna"ya katılarak bunu alışkanlık haline getirip kaz olduğunu gün be gün içinde hissedenlerden biri olarak bu toplulukta kendimi hiç de yalnız hissetmedim desem yeri((: Yolunaaa yolunaa tiftiği sökülen bizlerden bahsediyorum, hani kaz misali;)) Kemal abiden bahsediyorum; hani vergilerimizden ve getirilerinden, topluma değer kazandıran o şaşalı zamlarından. Ülkemizin kıymetini bilen biri olarak alkış koparmaya gittim ben de geçen cuma akşamı.

- Tamam yol alıyoruz da nereye kaçıncı katta gösteri?

- Sibell bak "kazlar" 1. kat da.

Valla ne yalan söyliyim, bileti ben alsam da ve zaten zor ikna ettiğim Hande'den gösterinin ismini gizlesem dahi o benden daha çabuk benimsedi diyebilirim bu "kaz" muhabbetini. Derken 1. kat da tam da emin olmadan girdik sıraya ve şöyle bir dialog geçti aramızda görevliyle; aynı güvensizlikle yüzüme dikkalice bakan ve yarım bıraktığım cümlemi tamamlamamaya yeminli görevliye sordum/soramadım tam salona girişte;

-Şeyy burası "Bütün........" (beyden ses yok bakıyor öylece)

-Şeyy burası değil mi yaa "Bütün... hani şeyler....hani toplandık mııı!!!" (ses yok beyde!!)

-Değil mi!!!

ve devreye giren kendinden emin ses Handenin'di;

-Bütün Kazlar Toplandık" mı diye sormak istiyor arkadaş size.

Sonrası kahkaha:))...
Daha sonrası fazla uzamadan geldi, daha orada içimde yer etti.Burada ki kendime güvensizlik neydi ki!! Bu duyguyu da, güvensiz yaşamayı da sevmem herkes gibi ve direnir güvene çeviririm bir bir içimdekileri. Yaşamı zor kılmaktansa, güven duygusuyla huzurda yaşamak adına ya çok yüceltirim abartı yaşarım hayatı ya da tamamen siler yerine huzurla kaplarım yaşamımı.
Çözmeliyim diye düşündüm, neden di bu sözü söyleyememek. Direkt anlamını bilerek halimize gülmeyi tercih etmek adına oraya gelmek mi!!! Yoksa "kaz" olmayı kendime yedirememem mi!! Kazların hikayesini bilen biri olarak utandım desem yeri.
Kaz olmak güzel bir şeydi. Kaz olmak kendine güvendiğin kadar arkandakilere de güvenerek birlikte hareket etmenin anlamını bilip güçlenmekti. Göç esnasında V şeklinde uçarak önü çekip yarattığın hava boşluğuyla arkandakilerin daha rahat havada kalmalarını sağlamak. Asıl önemlisi sen sıranı devredip en arkaya geçtiğinde daha rahat yoluna devam edebilmekti. Bu da birlik demek, güven demek ve yolunu çizen başındaki "kaza" güvenmek demekti.
Böyle bir güvensizlikle ne olur bilmem!! Bu kadar güvensiz bir kaz topluluğu olabilir mi!! Olsa olsa yere çakılır "kaz"cıklar. Bir kurt ele geçirir önce yolar, sonra posasını mideye indirir. Öyle sevimlidir ki bu kurt...
"A"dını "K"imse "P"ilemez.

tuz kadar sumak-sumak kadar tuz

2007-11-27T03:36:00.000+02:00

Cuma sabahı çıktığım evime cumartesi gecesi ayak bastım. Tamamen yardım amaçlı bir "gün" mevzusuna istinaden pasta börek yaptım. Bir başıma değil aslında başımda ustalarımla. Yani ben bu hususta iyi bir çırağım. Mutfakta karıştırma, çarpma-çırpma işlerinde kendimi tek geçerim. Bir de pekmezi nar ekşisi sanarak dolmayı neredeyse katletme durumlarına henüz gelmediğim için aslında biraz da eksiğim((:
Üç bayan 5 çeşidi çıkardık vallahi hem de içkili kafayla. Kakara kikiri "Gaziantep Dolması" yaptık hiç bilmeden. Kafadan bir tarifle sıvadık kolları. Güzel kafamızda ki ezberden tarifle çıktık yola. Sıra sıra dizili dolmalar ip de kurban misaliydi. Hem de yaşları pek bi ufak minik minikti her biri. Kaynayan suyun içine sok-çıkar bi yumuşattık önce yüreklerini, sonrası malum içini doldurma vaktiydi. İçi biraz acıklı salçayla doldu kendi sayısıyla eş çorba kaşığı pirinçler de ilave oldu, tuz kadar sumak da espri mevzusuydu.

-Nilüü, ne kadar sumak koydun!!

-Tuz kadar

-Eee tuz ne kadardı!!

-Sumak kadar

"Hee!!" diye kaldım. Kafalar binbeşyüz olunca öyle sesler çıkartmak da zor olmuyor o ruh haliyle. Sonrası bu oldu mevzu bahis, o güne ait her tarifte bu taktik kullanıldı.
Ama değer derece de eğlenceliydi. Bi kere kendimi yaşıma uygun bulmanın, hanım poziyonlarda görmüş olmanın, iyi evlat, becerikli bir sevgili modunda iç rahatlığını yaşadım. Kendimle gurur duydum vallahi her puding karıştırışımda; içimi, dışımı, ortamı karıştıranları da attım tatlı sıcak çikolataya hepsini o kafayla şekere buladım. Tencerenin dibinde kalan musubetmiş sanılan kısmı yedim yuttum o hızla.
Beğenilmiş. Çok beğenmişler akşam telefonla aranılarak teşekkür edildi. Ne demek ki; hem gurur duyuldu hem de ufkum genişledi.
Hani demiştim ya bir daha çağırırsanız gelirim diyee... Hande bu şaka değildi. Çok zevk aldı Sibel o gece:)))

başımla başbaşa huzurevimde

2007-11-21T20:38:00.000+02:00

Kendimle baş başa kalamadığım günlerde hayat zor geçiyor bu aralar. Önce kendi başımı istiyorum yerli yerinde. Sonra misafir ağırlamak baş köşe de;)) Zamanın geçip gitmesi sanki sadece bu aralar beni etkiliyor!! Hayatımı hala kaçıyor görüyorum uzaktan baktığımda. Bu da sanki geçen yılların kalan faizi, yapıştı üzerime saygı bekliyor. Biliyorum ki ben kırmam, kolay da vazgeçmem beni seven hiç birşeyden; bu bela da olsa. Herkes bu ara "tamam" diyor(duymayan kulaklarım şimdi iyi duyuyor) Bu tamamları duymak istemiyorum. Beynimle kalbimi birbirinden ayıran bu kurallar beni yoruyor ve arkadaşlarımı da bende uzak kılıyor. Anlaşılamamanın verdiği burukluk oluyor bir de, her şey iyice karışıyor.

Öğrenci iken sevdiğim sakin mekana gittim arkadaşlarımla. Susmanın son perdesini de o gün yaşattım o değerli insana. "Ben kimseyi üzmem" diyenlerden bir de ben üzdüm istemeden. Üzmemek için çaba gerekmediğini anladım bir kez daha. Ne beni üzmüşler ne de ben birilerini... Hayatmış bazen de üzen. Koluna takıp "kaderi", birlikte karar verdikleri günlerden birin de sana yaşama şansı veriyor ve sadece yaşamak uğruna bile almış olduğun nefes bir başkasını kırıyor.

Kendini bulmaya bir başkasıyla çıkanları anlayamıyorum. Nasıl oluyor da gelen gideni aratırken bir de unutmaya çözüm oluyor. Olmuyor, ait olmadığın hiç bir şey kişinin üzerine yakışmadığı gibi zaten kader kabul etmediği içinde senden uzak kalıyor.

Cumartesi günü "Beyaz Melek" filmine gittim Bornova Forum'da. Bu filmi duyduğum da elbette hemen hemen herkes gibi benim de ilk aklıma gelen Mahsun Kırmızıgül.Bu müthiş kadronun yer aldığı filmin yönetmeni ve senaristi kendisi. Filmin konusu, işlenişi ve kadrosu azımsanamaz. Ama Yönetmen Bey'in, başarısız oyunculuğu ve sadece "mahsun" bakışıyla katmaya çalıştığı duygu yoğunluğu ben de tam manasıyla ters tepti. Bana sorarsanız oldukça "mahsun" kılmış filmi. Ağlamamı bile engelledi bu yapmacıklığı. Yine de film de değinilen konu çok özel ve hassas; huzurevleri. Huzurevlerinde ki huzursuzluğun insan vicdanıyla olan buluşması. Türkiye'de ki huzurevlerinin çoğunun büyük şehirler de olduğunu ve Anadoluda ki huzurevlerinin %5'inin bakacak insan bulunamamasından dolayı kapatıldığını bu filmden öğrendim ben de çok kişi gibi. Elbette etkiledi Anadolumuza bir kez daha baktım, değer yargılarımıza, içim de aile kavramını bir kez daha tarttım. İzlenmeli ve bir süreliğine herkes kendini o huzurevine yerleştirmeli.

"hayatımın ucu kapalı" dedim. Sustum.

2007-11-15T02:41:00.000+02:00

Hava kapalı, içim de bir kıpırtı var ama ucu kapalı.

Hayatta hayalini kurduğum her şey gibi geç gelenlerden yine başucumdakiler. İnsanın için de karmaşıklık yaratan cinsten. Hani o kursağında kalan. Hani seni köreltip, hissizleştiren biraz da. Mutlu olmayı bilmeyen, nankörlerden bu ara ben.

Gülsem bozulacak, inansam hayallerim kaçacak gibi geliyor bana. Hayat sanki yeni bir sınav açmış ve ben yine başvurusuz oturtulmuşum ön sıraya. "Bu fırsat kaçmaz" diyerek ön sayfa da kaldım öylece. Aynı şeylerden yorulmuş, kutucukları doldurmaktan yüreğim artık kör olmuş. İstemiyorum. Gidiyorum. Gidemiyorum. Mutsuz değilim, bilakis hayal gibi bir hayatı yaşıyorum. Üzerim de bir sürü renk var, siyah inanın en arkada.

Şimdi bir şey var ama rengini koyamadım. İsmi şimdilik içimde. Hayal edemeyeceğim bir sürprizle geldi ve "ben 14 yıl seni bekledim" dedi. Filmler de izler de ağlardım ama bilirdim ki vardı böyle aşklar. Dedim ki inanırım, ben de yaşadım. Film gibi, film gibi biten 14 yıl vardı benim başucumda, eskiden değeri çok olan. O beni anladı. Ben onu anlamadım. Bu kadar beklentisiz bir zaman seni kim yollamıştı dedim. "Sus" dedi. Sustum, susuyorum. Biliyorum, konuşursam kötü konuşurum ben; siyah önü çeker yine, bu siyah onu da boyar karalara. Söylemedi bunu hissettim, sustum.

Kimse! Kimse! dedim. Kimse beni sevmesin kızı erkeği öyle bir güçsüzlükle güç kazandım bu bitişte. Tam bitmedi demek ki. Bitti, bitti ki sonra yenisi başladı. Ona da dedim ben hazır değilim. O rüyaydı rüya gibi tuttu elimi, alnımdan öptü ve beni ertelediğim tüm tahlillerimi yapmak için şehrine götürdü. Canım ilk defa o kadar kan aldırdığım halde acımadı. Ama ona söyledim ben hazır değilim. Kolum mosmor 1 hafta oldu bakıyorum da ne çabuk geçmiş yıllar. Yılların verdiği acıyı vermedi bu morluklar. Damarım patlayacak gibi hissetmiyorum şimdi korkmuyorum da hastalığımdan o kadar. Aldığım kilolarımı bana hissettirmeyecek kadar ağır aslında. Büyük bir insan. O beni taşıyor ben omuzların da yaşıyorum biliyorum. Baktığım da aşağısı çok aşağıda kalıyor ve yukarısı sanki yok görünmüyor. İçim ne hissettiğini bilmiyor söylüyorum ona "orda kimse yok sorma sonra bana". Susturuyor beni. Beni susturmasını seviyorum. Seviyorumu kullandım ya şimdi; baktım yazıya, bu minik sevgiler mi büyükleri oluşturuyor yoksa. Çok oldu, ben unuttum.

Artık ağır gidiyorum, korka korka yolları soruyorum her defasında. Bilinmezlik olmasın diye aslında ben kıpırdamıyorum o beni sürüyor bazen yol boyunca. Ben sadece... Ayak bile uydurmuyorum.

Ama söyledim bir eve onu ve beni henüz yerleştiremem dedim. Susturdum onu, şimdi değil beni konuşturma dedim. Konuşsaydım belki hayalimi, bir zamanların hayalini bitirirdim. Düşünüyorum. Düşünmeyecek kadar yorgun ve açık yaşıyorum.

hoşgeldiniz buyrun buyrun lütfen içeriye:))

2007-11-08T14:06:00.000+02:00

Merhaba yeni evimden:))
Penceresi de güzel, manzarası da. Burada renkler bir harika.

Ben sevdim ve umarım hepinizi iyi ağırlarım bu yeni sayfamda. Eski blog dostlarımın beğenisi çok önemli benim için; ne de olsa az paylaşıma ortak olmadık biz birlikte. Bunu da elbette önce sizlerle paylaşıyorum ve uğurlu gelmesini diliyorum bu yeni sayfamın benim gibi tüm ziyaretçilerime. Durun gitmeyin daha karpuz keseceğiz sizinle, nane-limon kaynatıp, neler karıştıracağız birlikte. Fısıldadıklarım bir kulağınızdan girip yüreğinize gidecek ya da dilediğiniz gibi bir diğerinden sonsuzluğa karışacak. Ama yine güzel ziyaretlerinizi hissetmek bana mutluluk verecek.

Sevgi ve SAYGILARIMLA...

* "dropbydrop"a sonsuz teşekkürler. Sayfam senin sayende güzel:))

şekerpembe sobelerim sizinle(gizlideeen gizliye)

2007-11-08T12:51:00.000+02:00

Ben gezmelerdeyken “şekerpembe”m beni sobelemiş bile. Hayat koşuşturmasına bu ara bir de ufak sağlık problemleri eklenince sıra ancak geldi sobelerime cevap vermeye. Biraz gizliler çıkıyor, umulmayan mekanlardan bu sobede de. Seviyorum böyle heyecanlar yaşamayı vee şekerpembe’ye sevgilerimle…

Aşk bence; yaşaması zor bir şey. Onu tatmak için acısını da mutluluğu gibi yaşayabilmek gerekir. Nasıl, hayat karşılıksız bir şey vermezse aşk da öyle bence. Acısını verir ölüm gibi sana ama, bitirme gücünü de elinden alır bir anda tattırdığı mutluluklarla. Emek verirsin zorlanmadan, hesap etmeden; bunca emeği ancak anne sunar evladına belki de. İşte öyle sahiplenirsin bebeğin gibi, sonsuzluğu sunarsın çıkarsızca, elinde yüreğinde beslersin, gözyaşlarıyla sulayarak büyütürsün gün gelir aşık olduğun kişiyi. Aklın başına geldiyse eğer bil ki aşk bitmiştir. Silkelenir, kendine gelirsin. Fırlatmadan layık olduğu gibi usulca bırakırsın ait olduğu yere kendisini. Gereği hakkını vermektir ve özü kendini bilmemektir.

En saçma huyum; değer ölçü birimine sahip olmadığım için fazla verici olma halim. Bir tatlı söze kanma, bir bakışa yanma, önyargımı bile alt ederek yine de fazla değer verme durumumu hiç sevmiyorum. Bir de buna takıntılı olarak ufak ayrıntılara takılma halim katılınca değmeyin sinir harbime. Kötü çok kötü biliyorum ve bu hususta çalışmalarım hala sürmekte.

Ben küçükken; çok hareketliydim. Kalorifer peteklerinin üzerin de fink atar. Lise yılların da halının desenleriyle koltuk tepelerinde zıplardım. Babaannem de geçen minikliğimde; tavuklara ben bakardım, sütçünün ahırına gizlice kaçar ineklerle konuşur yanlarında uyurdum ve her defasında bulunduğumda o inatçı ineğe yaklaşamayan ailemin yanına yine ben varırdım. Ama sonra düğmelerimi yiyen tavuğumu dedeme kestirdiğimi hatırlarım, 4-5 yaşlarındaydım. İnsana korkunun ve kırılmışlığın neler yaptırdığını ilk o gün tattım.

Aslında ben; kolay kolay katlanılır biri değilmişim. Bazılarına göre çok tebessüm eden bazılarına sorsanız burnu kaf dağında gezenmişim.
Ben, içim sevgi dolu olsa da güvenmemek uğruna kalkanlarımı kuşanır öyle gezinirim. Ama bence fark edilmez, görünmezdir benim kalkanım. Yani inanır görünsem de, fazla zarar almadan geçer giderim zamanı geldiğinde. Yani ben “en saçma huyum”u yenmek üzereyim.

İlk kopyamı; ne zaman çektiğimi hatırlayamayacak kadar küçük değildim bir kere. İlkokul da asla çekmedigimden eminim, öğretmenimin yüzüne bakamazdım yoksa. Ama ar damarının çatlamaya başladığı Orta-3 yılı diye hatırlıyorum. Çok teferruatlı ve unutulmaz değil; sadece bir göz kaymasıydı. Ama senelerce süren ardı pek de kesilmeyen.

Cep telefonumda; ismi hala kayıtlı onun. Aynı duruyor henüz silemedim, elim varmadı. Mesajları da duruyor ama okumuyorum öylece duruyor ve hatta eski hattımı bile atmadım. Hepsi hafıza da.

İşte gitmeden benim -sobeleyerek- cevaplarını merakla beklediklerim;

dropbydrop

Desertwind

Eda Suner

daada

yaşamladans